Κραυγή αγωνίας για τις συντάξεις χηρείας: «Αφήστε μας να ζήσουμε, αφήστε μας να πενθήσουμε»!

Την ερχόμενη Πέμπτη, 1η Φεβρουαρίου, στις 10 το πρωί ο Σύλλογος Συζύγων Θανόντων ΑΞ.Ι.Α. ξαναβγαίνει στους δρόμους και με συγκέντρωση έξω από το υπουργείο Εργασίας διεκδικεί με περηφάνια και αξιοπρέπεια το δικαίωμα στη ζωή, κόντρα στην εξαθλίωση που επιβάλλει η «σφαγή» που επιβλήθηκε στις συντάξεις χηρείας.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στους Αγλαΐα Κυρίτση και Μιχάλη Σιάχο

Το πανό κατά την πολυήμερη κινητοποίηση που πραγματοποίησαν έξω από το υπουργείο Εργασίας στα τέλη Οκτώβρη έγραφε: «Στον Καιάδα οι χήρες και τα ορφανά», δημιουργώντας αίσθηση. Με την κυβέρνηση ουσιαστικά να καταργεί τις συντάξεις χηρείας, ο αγώνας τους για όσα δικαιούνται και όσα τους ανήκουν συνεχίζεται.

Η Χριστίνα Τσέτουρα (Χ.Τ.), γραμματέας του συλλόγου ΑΞ.Ι.Α. και η αντιπρόεδρος, Πόπη Δεληγιάννη (Π.Δ.), μίλησαν στο asfalistiko.gr για όσα βιώνουν, περιέγραψαν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την κατάφωρη αδικία που υφίστανται εκείνες και τα παιδιά τους, δηλώνοντας με παρρησία: «Θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε, να απαιτούμε τη δικαίωση. Αυτή τη δικαίωση τη χρωστάμε πρώτα στους συζύγους που χάσαμε, δεύτερον στα παιδιά μας, τρίτον σ’ εμάς και τέταρτον στους νέους ανθρώπους που θα βρεθούν σε κατάσταση χηρείας σαν κι εμάς».

Τι σημαίνουν τα αρχικά του συλλόγου ΑΞ.Ι.Α.;

Χ.Τ.: ΑΞ.Ι.Α. σημαίνει Αξιοπρέπεια, Ισότητα, Αλληλεγγύη. Είναι σύλλογος συζύγων θανόντων, ο οποίος δημιουργήθηκε μετά την ψήφιση του νόμου 4387 και του άρθρου 12 που αφορά στις συντάξεις χηρείας. Βγήκαμε στους δρόμους και απαιτούμε, δεν επαιτούμε, τη σύνταξη χηρείας την οποία για πρώτη φορά το ελληνικό κράτος την καταργεί. Τι σημαίνει αυτό; Το κράτος βάζει για πρώτη φορά κριτήρια τα οποία πριν δεν υπήρχαν και χωρίζει τον θάνατο και τον πόνο των ανθρώπων σε τρεις κατηγορίες προκειμένου να χορηγηθεί η σύνταξη. Η πρώτη κατηγορία με βάση την ηλικία των 55 ετών, η δεύτερη των 52 και η τρίτη κάτω των 52 ετών. Διεκδικούμε, λοιπόν, την κατάργηση αυτών των ορίων, των ηλικιακών κριτηρίων γιατί δεν γνωρίζουμε πότε ο θάνατος θα μας χτυπήσει την πόρτα. Δεν δεχόμαστε την μείωση που έχει γίνει στο ποσοστό, της ήδη κουτσουρεμένης σύνταξης, γιατί όλα δυστυχώς τα ταμεία έχουν δεχθεί μειώσεις στις συντάξεις. Η δική μας κατηγορία πιστεύουμε ότι έχει πληγεί περισσότερο, γιατί η σύνταξη χηρείας υπέστη μεγάλες περικοπές αφού μειώθηκε από τη σημερινή κυβέρνηση, από 70% που ήταν σε 50%. Αυτό είναι και το δεύτερο αίτημα μας. Το τρίτο είναι τα 5 έτη γάμου να γίνουν τρία ή να μην υπάρχουν και καθόλου γιατί δεν γνωρίζουμε όπως προανέφερα πότε ο θάνατος θα χτυπήσει την πόρτα μας. Γι’ αυτούς, λοιπόν, τους λόγους κατεβαίνουμε και πάλι στους δρόμους, διότι μετά την τελευταία συνάντηση που είχαμε με την κ. Αχτσιόγλου και τον κ. Πετρόπουλο στις 27 Οκτωβρίου δεν ικανοποιήθηκαν τα αιτήματά μας αλλά και η επικοινωνία μας μέχρι σήμερα είναι ανεπαρκής. Παρά τις προσπάθειες μιας εκ νέου συνεννόησης για τα θέματα που έχουν εκ νέου προκύψει, διακρίνουμε άρνηση. Αίτημα συνάντησης έχουμε απευθύνει και στον πρωθυπουργό, ωστόσο, κα εκεί δεν βρήκαμε ανταπόκριση.

Π.Δ.: Δυστυχώς ενάμισι χρόνο μετά την ψήφιση του νόμου και ύστερα από αλλεπάλληλες διαμαρτυρίες δεν υπήρξε κανένα αποτέλεσμα. Η κυβέρνηση αδιαφορεί για τα προβλήματά μας που είναι η διαβίωση, και το μηδενικό εισόδημα μετά τα τρία χρόνια. Οι σύζυγοί μας πλήρωσαν εισφορές 30 και 40 χρόνια. Με το θάνατό τους τα ζητάμε πίσω. Το να μην μας τα δίνουν είναι κλεψιά. Είμαστε αντίθετοι και δεν διαπραγματευόμαστε το ηλικιακό κριτήριο, το οποίο μηδενίζει τα εισοδήματά μας μετά τα τρία χρόνια και ενώ αρκετοί από μας είμαστε σε ηλικία απαγορευτική και για την εξεύρεση δουλειάς. Δεν θα χαρίσουμε τη δουλειά και τις εισφορές των ανθρώπων μας, των ανθρώπων που έχουμε χάσει. Οι άνθρωποί μας δούλεψαν για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Δεν μπορεί η κυβέρνηση να μας πετάει στο δρόμο. Να κλέβει τον ιδρώτα τους. Ζητάμε, λοιπόν, άρση του ηλικιακού κριτηρίου και δεν θα σταματήσουμε τις διεκδικήσεις, τις κινητοποιήσεις αν δεν δικαιωθεί αυτό το αίτημα. Το δεύτερο αίτημά μας είναι η μείωση του ποσοστού σύνταξης χηρείας στο 50% από 70% που ίσχυε μέχρι την ψήφιση του νέου νόμου. Παρόλο που τόσο η κ. Αχτσιόγλου όσο και ο κ. Πετρόπουλος είχαν δεσμευτεί ότι θα δοθεί προτεραιότητα στην έκδοση συντάξεων χηρείας, δυστυχώς αυτές βγαίνουν με το σταγονόμετρο και μέχρι σήμερα μόνο για όσους πέθαναν ενώ ήταν ήδη συνταξιούχοι. Για τους θανόντες που ήταν εργαζόμενοι δεν έχει προχωρήσει ακόμη η διαδικασία έκδοσης των συντάξεών τους. Στο σύλλογό μας υπάρχουν περιπτώσεις που εδώ και 15 με 20 μήνες δεν έχει εκδοθεί ακόμη οριστική σύνταξη. Από τις λίγες, ωστόσο, οριστικές που έχουν εκδοθεί, τα στοιχεία ως προς τις μειώσεις είναι δραματικά, είναι εξωφρενικά. Να σας αναφέρω ένα παράδειγμα: Θανών, συνταξιούχος όταν συνέβη το μοιραίο, έπαιρνε σύνταξη γύρω στα 1.200 ευρώ, με τον περιβόητο νόμο Κατρούγκαλου, υπέστη μειώσεις και «κατέβηκε» στα 790 ευρώ και η χήρα καλείται σήμερα να ζήσει με 390 ευρώ μικτά, αν αφαιρέσουμε και το 6% καταλαβαίνετε γιατί συντάξεις μιλάμε. Για συντάξεις πείνας, συντάξεις-επιδόματα. Έχουμε πληρώσει του κόσμου τα λεφτά για να καταλήξουμε να παίρνουμε 300 ευρώ, κι αυτό μόνο για τρία χρόνια, μετά τίποτε και στην καλύτερη των περιπτώσεων να την ξαναπάρουμε μετά τα 67 μας χρόνια. Γι αυτό κατεβαίνουμε στους δρόμους. Είναι ο πιο άδικος νόμος που έχει ψηφιστεί ποτέ, είναι η πρώτη φορά που καταργείται σύνταξη, δεν έχει ποτέ στα χρονικά ξανακαταργηθεί. Πιστεύουμε ότι έχουν ανοίξει ένα πρώτο παράθυρο για κατάργηση και άλλων. Γίνεται το πρώτο βήμα σε μας για να ακολουθήσουν κι άλλες.

Μετά την ψήφιση τη τροπολογίας, έχουν αρχίσει να βγαίνουν από τον ΕΦΚΑ οριστικές συντάξεις χηρείας;

Π.Δ.: Έχουν αρχίσει να βγαίνουν, αλλά μόνο για όσους ήταν ήδη συνταξιούχοι όταν αποβίωσαν. Για όσους εργάζονταν ή ήταν εν ενεργεία όταν πέθαναν δεν έχει εκδοθεί ακόμη καμιά οριστική σύνταξη. Τα ταμεία μας λένε ότι δεν υπάρχει το κατάλληλο λογισμικό για να υπολογιστούν οι συντάξεις. Επίσης πρόβλημα υπάρχει στους θανόντες που εργάζονταν σε βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα: ούτε εκεί υπάρχει λογισμικό για την έκδοση οριστικών συντάξεων. Επίσης, υπάρχει και μια άλλη κατηγορία των χρόνια πασχόντων εργαζομένων, με τις συνεχείς αναρρωτικές. Γι’ αυτήν την κατηγορία επίσης δεν υπάρχει το λογισμικό που θα αφαιρέσει την περίοδο των αναρρωτικών και θα υπολογίσει την σύνταξη. Κανείς δεν γνωρίζει πότε όλες αυτές οι περιπτώσεις θα τακτοποιηθούν.

Επίσης ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι τα χρέη στα ταμεία που άφησαν οι εκλιπόντες (κυρίως εμποροβιοτέχνες), οι οποίοι αποβίωσαν ενώ είχαν ενταχθεί σε ρυθμίσεις. Όταν λοιπόν οι χήρες/οι έκαναν αποδοχή κληρονομιάς, κληρονόμησαν και τα χρέη. Ήδη έχουμε περίπτωση στο σύλλογό μας στην οποία γίνεται παρακράτηση της σύνταξης μέχρι την εξόφληση του χρέους, που σημαίνει ότι στην τριετία που λήγει η σύνταξη πληρώνει η χήρα/ος εισφορές για μια σύνταξη που δεν θα λάβει ποτέ και θα φορολογηθεί ως εισόδημα. Ζούμε το θέατρο του παραλόγου.

Χ.Τ.: Επίσης, να πούμε ότι και στο Ταμείο των Ναυτικών (ΝΑΤ), εντοπίζονται σοβαρά προβλήματα. Το ΝΑΤ δεν είναι σε θέση να υπολογίσει τις οριστικές συντάξεις, καθώς δεν διαθέτει ούτε και αυτό το ανάλογο λογισμικό. Όπως μάλιστα ειπώθηκε είναι αδύνατη η προσμέτρηση της θαλάσσιας προϋπηρεσίας, η οποία υπολογίζεται διαφορετικά απ’ ό,τι στους υπόλοιπους εργαζόμενους. Ο ΕΦΚΑ δεν έχει τον τρόπο υπολογισμού των οριστικών συντάξεων, ή αν τον έχει δεν έχει το προσωπικό που θα φέρει σε πέρας όλη αυτή τη δουλειά.

Π.Δ.: Επίσης, πολλές κυρίες έχουν πρόβλημα με χρέη στην εφορία. Υπήρχαν ρυθμίσεις στην εφορία που είχαν γίνει πριν τον θάνατο, με βάση το τότε εισόδημα. Σήμερα οι δόσεις είναι αδύνατο να αποπληρωθούν με τις συντάξεις – φιλοδωρήματα ή την μη έκδοση συντάξεων χηρείας που σημαίνει μηδενικό εισόδημα. Αυτό είναι αδιανόητο και μάλιστα όταν το έχουν σημιουργήσει οι κυβερνώντες.

Η κατάσταση για ανθρώπους σαν κι εσάς, με όσα μας περιγράφετε, πώς διαμορφώνεται;

Χ.Τ.: Η ζωή μας αυτή τη στιγμή είναι ένας ατέλειωτος πόνος και στη θέση μας θα μπορούσε να είναι και ένας άνδρας. Εμείς, οι οποίες δεν έχουμε δουλέψει ποτέ, φροντίζοντας την οικογένεια, και τα παιδιά μας έχουν δεχτεί το πλήγμα του θανάτου, την απώλεια του πατέρα, αισθανόμαστε μια τεράστια προσβολή, μια υποτιμητική αντιμετώπιση στον πόνο μας. Είναι σαν να θέλουν να μας αφανίσουν. Σαν να θέλουν να θάψουν εμάς και τα παιδιά μας μαζί με τους συζύγους που έχουμε χάσει. Με τις προσωρινές συντάξεις, όσες κυρίες έχουν πάρει, που δεν ξεπερνούν τα 340-350 ευρώ μεικτά τι να καλύψουμε; Θέρμανση, σίτιση, ένα ενοίκιο αν υπάρχει; Αν υπάρχει ένα δάνειο στην τράπεζα πώς θα το πληρώσουμε; Τι θα γίνει λοιπόν; Θα βρεθούμε στο δρόμο γιατί θα μας πάρουν το σπίτι. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο από το να φροντίσουμε να μπει μια κατσαρόλα καθημερινά στο σπίτι. Οι λογαριασμοί τρέχουν: ΔΕΗ απλήρωτη, ΟΤΕ απλήρωτος… Όλα αυτά είναι στην καθημερινότητά μας, είναι τα καθημερινά μας προβλήματα. Στα παιδιά μας έχουμε κόψει όλες τις εξωσχολικές δραστηριότητες. Ακόμη και η προετοιμασία για τις πανελλήνιες έχει σταματήσει. Τι βιώνουμε λοιπόν καθημερινά εμείς και τα παιδιά μας; Την απόλυτη εξαθλίωση… Όλος αυτός ο νόμος είναι σαν να χτυπάει την ελληνική οικογένεια…

Π.Δ.: Αυτό που ζούμε είναι ένα μαρτύριο. Τιμωρούμαστε, δεν μπορούμε να ζήσουμε, να συντηρήσουμε την οικογένειά μας. Έχουμε δεχτεί ήδη ένα χτύπημα από το θάνατο. Έχουμε βιώσει πολύ άσχημες καταστάσεις. Ψυχολογικά είμαστε ρημαγμένες, είμαστε ερείπια. Καλούμαστε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας, να σταθούμε όρθιες και να βγούμε στο δρόμο για το αυτονόητο. Τη διαβίωσή μας.

Να συμπληρώσω και κάτι άλλο που μας δείχνει αυτός ο νόμος: Στέλνει τους ανθρώπους στην μαύρη εργασία. Δικαίως αναρωτιούνται τα παιδιά μου: «γιατί μαμά να πληρώνω εισφορές όταν δουλεύω; Ο πατέρας δούλευε 38 χρόνια και πλήρωνε εισφορές κι αυτή τη στιγμή έρχεται μια κυβέρνηση και μέσα σε μια νύχτα σε πετάει στο δρόμο. Γιατί, λοιπόν, να πληρώσω εισφορές; Για να έχω αυτή την αντιμετώπιση από το κράτος; Όχι. Μαύρη εργασία, να τα έχω τα χρήματα στο συρτάρι μου και να μην βγαίνω να διεκδικώ το αυτονόητο».

Ακούστηκε τέλος, ότι βγαίνουμε και κλαιγόμαστε στις τηλεοράσεις και τα ΜΜΕ και ότι πίσω από το σύλλογό μας υπάρχει κάποιος «δάκτυλος». Θέλω να τονίσω ότι πίσω από τον σύλλογο ΑΞ.Ι.Α. δεν υπάρχει κανένας δάκτυλος, ούτε κομματικός, ούτε πολιτικός, ούτε συνδικαλιστικός. Είμαστε γυναίκες που δεν μπορούμε να επιβιώσουμε κι έχουμε αναγκαστεί να βγαίνουμε στους δρόμους διεκδικώντας το αυτονόητο. Γιατί μας ανάγκασαν. Δεν είναι επιλογή μας. Δεν επαιτούμε. Απαιτούμε αυτά που μας ανήκουν. Αφήστε μας πια να ζήσουμε, αφήστε μας να ηρεμήσουμε…

Χ.Τ.: Και να πενθήσουμε… Κάτι που δεν έχουμε κάνει, γιατί είμαστε στους δρόμους…

Π.Δ.: Ζητάμε άμεση λύση σε όλα μας τα προβλήματα. Δεν μπορεί να διαιωνίζεται άλλο αυτή η κατάσταση. Μας έχετε ρημάξει. Θέλουμε να ξαναχτίσουμε τη ζωή μας από την αρχή και να στηρίξουμε τα παιδιά μας. Χτυπάτε μια ευπαθή ομάδα ανθρώπων. Αν είναι δυνατόν, χήρες και ορφανά να είναι αντιμέτωποι με ένα κράτος πρόνοιας -αν λέγεται κράτος πρόνοιας. Γι αυτό αναγκαζόμαστε πάλι να μαζέψουμε ό,τι δυνάμεις μας έχουν απομείνει και να ξαναβγούμε στους δρόμους. Σας καλούμε όλους την 1η Φεβρουαρίου στις 10 το πρωί, έξω από το υπουργείο Εργασίας. Σας θέλουμε όλους δίπλα μας, γιατί κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει κι εύχομαι να μη βρεθεί άλλη κυρία ή κύριος στη θέση μας, αλλά, όπως είπαμε το θάνατο δεν τον επιλέγεις, σε επιλέγει. Ελάτε δίπλα μας να σταματήσουμε, να καταργήσουμε αυτό το νόμο έκτρωμα.

Χ.Τ.: Θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε, να απαιτούμε τη δικαίωση. Αυτή τη δικαίωση τη χρωστάμε πρώτα στους συζύγους που χάσαμε, δεύτερον στα παιδιά μας, τρίτον σ’ εμάς και τέταρτον στους νέους ανθρώπους που θα βρεθούν σε κατάσταση χηρείας σαν κι εμάς. Καλούμε όλο τον κόσμο να έρθει κοντά μας, να μας στηρίξει, διότι αυτό που έχει συμβεί σ’ εμάς μπορεί να συμβεί στον καθένα ανά πάσα στιγμή. Και αν καταργηθεί, όπως ήδη έχει κάνει αυτός ο νόμος, η σύνταξη χηρείας, θα ακολουθήσουν, δυστυχώς, κι άλλες συντάξεις.