Θέσεις εργασίας ή διαχείριση της ανεργίας;

The search for profit when markets are volatile - The stock and bond market are expecting a earnings' decline

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε μια κατάσταση αντίφασης. Αφενός συλλαμβάνεται επιρρεπής στο να πανηγυρίσει για την πτωτική τάση της ανεργίας στη χώρα μας, αφετέρου είναι δύσκολο να αγνοήσει το κριτήριο της κοινωνίας που βλέπει σε κάθε σπίτι να υπάρχει ένας, δύο ή και παραπάνω άνεργοι.

Του Χρήστου Πραμαντιώτη

Επομένως επιλέγει τη «συγκρατημένη αισιοδοξία», ανάμικτη με δηλώσεις για «περισσότερη προσπάθεια» και φαίνεται ότι αυτό το μίγμα φρασεολογίας είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει, έχοντας ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει τα πυρά της μείζονος αντιπολίτευσης η οποία συμπεριφέρεται σαν να έχει ξεχάσει ότι τα δυσθεώρητα ποσοστά της ανεργίας είναι και δικό της έργο. Πράγματι δύσκολο το καθήκον του πρωθυπουργού, του κυβερνητικού εκπροσώπου και των αρμόδιων επί της Εργασίας (ή μήπως Απασχόλησης;) υπουργών.

«Γνωρίζουμε ότι δεν είναι εύκολο να αντιστραφούν τα υψηλά ποσοστά νεανικής ανεργίας, ωστόσο αποστολή μας είναι να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για τη διασφάλιση της βέλτιστης ανάπτυξης των νέων και την παροχή των καλύτερων ευκαιριών ώστε να είναι ενεργοί στην αγορά εργασίας και την κοινωνία» τόνιζε την περασμένη Πέμπτη η αν. υπουργός Εργασίας, Ράνια Αντωνοπούλου, σε Διημερίδα για την απασχόληση των νέων μέσω του Εθνικού Σχεδίου Δράσης «Εγγύηση για τη Νεολαία». Κι όποιος κατάλαβε ότι τα άνεργα παιδιά του θα μπορούν στο άμεσο μέλλον να βρουν μια κανονική δουλειά, κατάλαβε λάθος…

Αφενός διότι αυτά τα πράγματα δεν είναι αυτόματα, αφετέρου διότι η κ. Αντωνοπούλου ήταν σαφής μέσα στην ασάφειά της. Αυτό που επί της ουσίας είπε σε όσους παρακολούθησαν τη Διημερίδα ήταν ότι «θέλουμε να δημιουργήσουμε το περιβάλλον προκειμένου οι νέοι μας να έχουν μια κάποια απασχόληση». Όποιος έχει περάσει από τα διάφορα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας ή από τις διάφορες δράσεις απόκτησης εργασιακής εμπειρίας κ.τ.ό., ξέρει ότι η αποστροφή «ενεργοί στην αγορά εργασίας» δεν σημαίνει «εργαζόμενοι».

Και για όποιον είχε ενδεχομένως την παραμικρή αμφιβολία, η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας φρόντισε να τη διαλύσει, αφού ξεκαθάρισε ότι μιλά για: δράσεις απόκτησης εργασιακής εμπειρίας, προγράμματα κατάρτισης, μαθητείας, παροχής κινήτρων σε εργοδότες, και τέλος για προγράμματα που θα βοηθήσουν τους άνεργους νέους να γίνουν… επιχειρηματίες!

Το ότι όλα τα παραπάνω δεν συνοδεύονται από νέες θέσεις εργασίας, δείχνει να μην έχει καμία απολύτως σημασία. Ίσως πάλι να είναι αρκετό για την πολιτική ηγεσία του υπ. Εργασίας να μπορεί να εκφωνεί δράσεις και προγράμματα προκειμένου αυτά να δρουν υποστηρικτικά στο ιδιότυπο success story που επικαλείται εσχάτως η κυβέρνηση Τσίπρα, κατ’ αναλογία με το εξίσου ιδιότυπο (όσο και ανύπαρκτο) success story που επικαλείτο η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου το 2014.

Το γκρουπ 15-24

Με τα νέα από το μέτωπο των παραγωγικών δραστηριοτήτων (Froneri, Ελαΐς, Pitsos, για να θυμηθούμε μόνο τις τελευταίες εβδομάδες) να μην μπορούν να εισφέρουν κάποια νότα αισιοδοξίας, με το ΑΕΠ να είναι τελικά αρνητικό (εκεί που νομίζαμε ότι μηδένισε κι ετοιμάζεται για εκτίναξη), και με τις… ημι-άνεργες προσλήψεις να δίνουν τον τόνο στα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ, δεν φαίνεται να πείθει η θετική τάση την οποία επικαλούνται οι κυβερνητικοί παράγοντες. Η ίδια η κ. Αντωνοπούλου, κατά τον χαιρετισμό της στη Διημερίδα για την οποία μιλήσαμε στην αρχή, σημείωσε ότι «ενώ το Β’ Τρίμηνο του 2013 η ανεργία στην ηλικιακή ομάδα 15-24 ήταν στο 59,2%, σήμερα έχει περιοριστεί στο 43,8%».

Είναι αληθές. Ωστόσο, παραλείπει να πει ότι το 43,8% είναι η χειρότερη επίδοση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πολύ πάνω από το 19,1% της Ευρωζώνης, και ακόμη πιο ψηλά από το 16,9% της Ε.Ε.-28. Δεν διευκρινίζει επίσης ότι από τους μη-άνεργους της ηλικίας 15-24, το 37% εργάζονται part-time. Οι κυβερνητικοί παράγοντες οφείλουν επιπλέον να παραδεχτούν ότι το ποσοστό ανεργίας δεν λέει όλη την αλήθεια, καθώς ένα περίπου ίδιο με το σημερινό ποσοστό ανεργίας στο γκρουπ 15-24, είχαμε και άλλες χρονιές, π.χ. το 2011, όταν στους νέους αυτής της ηλικίας το ποσοστό όσων είχαν κανονική δουλειά άγγιζε το 80%.

Επειδή μιλάμε για ανθρώπους, και μάλιστα νέους, δεν επιτρέπεται κανείς να προσπερνά αδιάφορα την αποκλιμάκωση της ανεργίας. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, όμως, απαιτείται η πολιτική ηγεσία του τόπου να παραδεχτεί ότι η ανεργία των νέων μειώνεται με θέσεις κανονικής δουλειάς, κι όχι με διαχείριση της ανεργίας μέσω συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων και πρόσκαιρων δράσεων απασχόλησης…