Κυβέρνηση take away και Μέσα Μαζικής «Ενημέρωσης» away… σκέτο

Η ανυποληψία και αναξιοπιστία των Μέσων Μαζικής «Ενημέρωσης» είναι γνωστή και καταγεγραμμένη σε πάρα πολλές έρευνες και δημοσκοπήσεις και ουδείς πλέον πέφτει από τα σύννεφα.

Του Μιχάλη Σιάχου

Πάνω στην κρίση των ΜΜΕ, ως οικονομικών μονάδων, η οποία κορυφώθηκε την τελευταία δεκαπενταετία, πάνω στους χιλιάδες άνεργους ή επισφαλώς εργαζόμενους δημοσιογράφους «κούμπωσε» με τον πιο «αναίμακτο» τρόπο ο συνολικός εκφυλισμός της ενημέρωσης και κατ’ επέκταση της δημοσιογραφίας, πρωτίστως ως εργασίας και δευτερευόντως ως «δήθεν» λειτουργήματος.

Οι εκδότες μιας προηγούμενης περιόδου, οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν ήταν «άγιοι», εκτοπίστηκαν και τη θέση τους πήραν νέα οικονομικά «τζάκια», νέοι «επενδυτές».

Στο χώρο του Τύπου, του διαδικτύου πρωτοστατούντως, σημειώθηκε μια βίαιη δομική μεταβολή, τα σημάδια της οποίας γίνονται κάθε μέρα όλο και πιο ορατά.

Από τον «παραδοσιακό» εκδότη, που μέσω του Τύπου έκανε βέβαια και τις υπόλοιπες «δουλίτσες» του, περάσαμε στον εκδότη-κίλερ, στον εκδότη-αχυράνθρωπο, στον εκδότη-στυγνό εκβιαστή και απροκάλυπτο υπηρέτη συγκεκριμένων οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων. Περάσαμε στον εκδότη-υπάλληλο της κυβέρνησης που εξαρτάται οικονομικά αποκλειστικά από το κρατικό χρήμα.

Πρόκειται για μια θεμελιώδη μεταβολή στην καρδιά της ενημέρωσης όπως είχε διαμορφωθεί προηγούμενες δεκαετίες, η οποία πάει χέρι-χέρι με τη μετα-δημοκρατία που βιώνουμε.

Η πραγματικότητα που διαμορφώνεται είναι τρομακτική και άκρως επικίνδυνη. Αν μια προηγούμενη περίοδο στα κυρίαρχα ΜΜΕ υπήρχαν και νησίδες δημοσιογραφικής ελευθερίας για τον έλεγχο της εκάστοτε εξουσίας, σήμερα τα κυρίαρχα ΜΜΕ έχουν μετατραπεί αποκλειστικά στο «μακρύ χέρι» της εκάστοτε εξουσίας. Από την εξουσία πληρώνονται, όχι από τους αναγνώστες τους, και την κοινωνία ελέγχουν, όχι τους χρηματοδότες τους.

Σε διατεταγμένη υπηρεσία χειραγωγούν την κοινωνία και ελέγχουν (εν είδει χωροφύλακα του ’60) κοινωνικές και πολιτικές συμπεριφορές που πάνε κόντρα ή αμφισβητούν τις βουλές των κυβερνητικών… αρχόντων.

Το ρεπορτάζ και η παρουσίαση της πραγματικότητας έδωσαν τη θέση τους στην παρουσίαση της κυβερνητικής πραγματικότητας, ενώ με μεγάλη ευκολία τα ίδια κυρίαρχα ΜΜΕ «κουνάνε προκλητικά το δάχτυλο» στην κοινωνία, την οποία θα έπρεπε να υπηρετούν.

Βιώνουμε μια μετάλλαξη της ενημέρωσης, η οποία είναι απείρως πιο επικίνδυνη από τις όποιες μεταλλάξεις του κορονοϊού.

Η επίσκεψη Μητσοτάκη στην Ικαρία, είναι το τελευταίο αποκαλυπτικό παράδειγμα του εν εξελίξει πολλαπλά επικίνδυνου εκφυλισμού.

Το πολυπληθές τραπέζωμα στο μπαλκόνι του βουλευτή (και καθηγητή ιατρικής) Στεφανάδη δεν έπαιξε πουθενά, οι αντιδράσεις των Ικαριωτών το ίδιο. Και στον αντίποδα, τα κυρίαρχα site και κανάλια την ίδια μέρα βομβάρδιζαν, κατά την προσφιλή τους τακτική, την κοινή γνώμη με εικόνες και πηχυαίους τίτλους για συνωστισμό στις παραλίες, για επικίνδυνες συμπεριφορές και ανευθυνότητα του κόσμου που δεν… καταλαβαίνει.

Τα καταστροφικά είπα-ξείπα των κυβερνώντων ορίζονται ως υπευθυνότητα και «γενναία» αναγνώριση του λάθους, οι φόβοι και η ασφυξία της χειμαζόμενης κοινωνίας είναι ανευθυνότητα και η κριτική «επικίνδυνος λαϊκισμός» ή ακόμα χειρότερα «γραφικότητα», «άγνοια» και «ανευθυνότητα».

Αν σε προηγούμενες δεκαετίες τα ΜΜΕ προσπαθούσαν να είναι -έστω και με πολλά ερωτηματικά- πυλώνας της δημοκρατίας, σήμερα τα ΜΜ«Ε» είναι σίγουρα πυλώνας της μετα-δημοκρατίας, προωθώντας με όρους πειθήνιου υπηρέτη το τάχα political correct ενός επικίνδυνου μετα-νεωτερικού ολοκληρωτισμού.

Κι αυτή, η «παρωχημένη» για τους απολογητές του συστήματος συζήτηση, επιβάλλεται να ξεκινήσει άμεσα σε όλα τα επίπεδα. Μ’ αυτό το μείζονος σημασίας ζήτημα πρέπει ν’ αναμετρηθεί στα σοβαρά και η ΕΣΗΕΑ και όλα τα σωματεία του Τύπου… Ο ρόλος τους δεν είναι απλά να βγάζουν ανακοινώσεις για τους συναδέλφους που «φεύγουν».