Συλλογικές Συμβάσεις, ανάπτυξη και αξιοπρέπεια

Ανδρέας Νεφελούδης, γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας

Με τον ίδιο περίπου τίτλο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» ένα άρθρο που είναι μνημείο νεοφιλελεύθερων απόψεων, ύμνος στην εργασιακή απορρύθμιση. Και λέω περίπου, σε ό,τι αφορά στον τίτλο, γιατί από αυτόν έλειπε η λέξη «ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ».

Γράφει ο Ανδρέας Νεφελούδης*

Ο αρθρογράφος, λοιπόν, μιλώντας για «μεταρρυθμίσεις» θεωρεί ότι οι ΣΣΕ αποτελούν στρεβλώσεις για την αγορά εργασίας και ότι η όποια ρυθμιστική παρέμβαση συσσωρεύει δυσβάσταχτο εργασιακό κόστος. Θεωρεί επίσης, ότι -το παραθέτω όπως ακριβώς το αναφέρει– «ωριμάνσεις, τριετίες, μετενέργεια, όρια απολύσεων, καθορισμός αποζημιώσεων, διαιτησία και λοιποί προστατευτικοί παράγοντες» κάνουν μη ανταγωνιστικές τις επιχειρήσεις. Και αφού παραθέτει 5 προτάσεις (θα αναφερθώ σε αυτές) προσέρχεται στη «θεωρητική» πρόταση «να ξεφύγουμε από την πάλη των τάξεων» υμνώντας – υποκριτικά λέω εγώ – την ελευθερία. Ποια ελευθερία όμως; Την ελευθερία του ασύδοτου κέρδους σε βάρος της ίδιας εργασίας, την ελευθερία της απόλυσης, της εργασιακής απορρύθμισης, την ελευθερία της ανασφάλιστης εργασίας, την ελευθερία της ζούγκλας.

Αυτό λοιπόν είναι το πρότυπο του «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ» και του αρθρογράφου του που οι προτάσεις του μας δείχνουν ότι μάλλον πρόκειται για κάποιον νεόκοπο «ειδικό περί τα εργασιακά». Και τούτο διότι και οι 5 προτάσεις (υπερίσχυση επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των συλλογικών, ευελιξία στην αγορά εργασίας με απελευθέρωση απολύσεων, κατάργηση της μονομερούς προσφυγής στον ΟΜΕΔ, κατάργηση του κατώτατου – δηλαδή απελευθέρωση προς τα κάτω- μισθού, πείραγμα του συνδικαλιστικού νόμου) ήταν το νομοθετικό οπλοστάσιο της πικρής μνημονιακής περιόδου του Σαμαροβενιζελισμού. Και οι 5 προτάσεις υπήρξαν νομοθετήματα του κ. Βρούτση και είχαν αποτελέσματα απτά και δολοφονικά για την αγορά εργασίας. Αποτέλεσμα ήταν η ανεργία να φτάσει στο 30% (1.500.000 άνθρωποι), η ανασφάλιστη εργασία να φτάσει σε συγκεκριμένους κλάδους στο 25%, να καταρρεύσει συνολικά το ασφαλιστικό σύστημα, να απορρυθμιστεί πλήρως η αγορά εργασίας και η περιώνυμη ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων να… πάει περίπατο.

Όποιος σήμερα επαναφέρει αυτές τις εφαρμοσμένες πια – και πλήρως αποτυχημένες – πρακτικές, το λιγότερο που μπορεί να θεωρηθεί είναι ότι αποτελεί λάτρη της ιδεοληπτικής εμμονής του μητσοτακικού νεοφιλελευθερισμού, που ΚΑΝΕΙΣ από τους κοινωνικούς εταίρους δεν συμμερίζεται τις απόψεις του.

Η ίδια η ζωή αναδεικνύει με τον πιο κραυγαλέο τρόπο την κυρίαρχη αντίθεση μεταξύ του κεφαλαίου και της εργασίας στις σύγχρονες κοινωνίες, την εκμετάλλευση της υπεραξίας της ανθρώπινης εργασίας. Αλλά αποδεικνύει και κάτι ακόμη, πολλές φορές ως συμπέρασμα της πρότερης νεοφιλελεύθερης λαίλαπας. Όποιες επιχειρήσεις αγνόησαν με εκκωφαντικό τρόπο τα μνημονιακά κελεύσματα, όπως αυτά του «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ», αναπτύχθηκαν με εντυπωσιακό τρόπο. Όσες όμως τα εκμεταλλεύτηκαν για να κερδοσκοπήσουν αθρόα, βρέθηκαν σε δεινή κατάσταση. Πράγμα που σημαίνει ότι οι νεοφιλελεύθερες ιδεοληπτικές εμμονές του κ. Μητσοτάκη βλάπτουν ακόμα και το επιχειρείν.

Στην Ελλάδα που επανοικοδομείται με νέους κοινωνικούς όρους και παραδοχές, με νέες αξίες, κυρίαρχη ιδέα και πρόσταγμα είναι η εργασιακή αξιοπρέπεια.

Η οικοδόμηση της ΝΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ θα έχει ως υλικά σταθεροποιητικά την εργασιακή προστασία, αξιοπρέπεια και ασφάλεια που θα καθορίζονται μέσα σε ένα νέο πλαίσιο κανόνων και αρχών, με κυρίαρχα στοιχεία τις Συλλογικές Συμβάσεις, την επεκτασιμότητά τους, την υποχρεωτικότητα της ευνοϊκότερης ρύθμισης, με διαιτητικά όργανα, με ρυθμισμένο το πλαίσιο των απολύσεων (όπως αυτό ρυθμίστηκε την προηγούμενη περίοδο με ειδικό ρόλο του ΑΣΕ), με απόλυτη εφαρμογή στη δηλωμένη και πλήρως ασφαλισμένη εργασία.

Το επιχειρείν, λοιπόν, για να βρει ευνοϊκό πλαίσιο να ανθίσει πρέπει να «πάρει διαζύγιο» από την ανασφάλιστη και απλήρωτη εργασία, να θεωρήσει άγνωστη λέξη την απόλυση και να αποδείξει ότι επενδύει στη γνώση και στο φορέα της, δηλαδή στο ανθρώπινο δυναμικό.

Τότε μόνο και με αυτούς τους όρους το επιχειρείν θα παίξει δημιουργικό ρόλο στην Ελλάδα που χτίζεται από την αρχή, ανοικοδομώντας τα συντρίμμια της αναποτελεσματικής νεοφιλελεύθερης λαίλαπας που κατέστρεψε ό,τι είχε απομείνει όρθιο από τη διαφθορά του παλιού πολιτικού συστήματος, όσο και αν οι σειρήνες τύπου «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ», Μπήτρος και λοιποί θα κρούουν τα ακραία νεοφιλελεύθερα κελεύσματα.

Αυτά ακριβώς πρέπει να ακούν οι εργαζόμενοι και να κρίνουν. Συνεχίστε…

*Ο Ανδρέας Νεφελούδης είναι γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας