ΓΣΕΕ: Ένα συνέδριο σε «καραντίνα», με σφραγισμένες πόρτες, ΜΑΤ και τους εργαζόμενους αλλού…

Εν μέσω αμφισβήτησης, αντεγκλήσεων από τις διάφορες παρατάξεις και υπό τον κίνδυνο επανάληψης επεισοδίων, σαν και αυτά που έλαβαν χώρα πριν από 11 μήνες στην Καλαμάτα και στη Ρόδο, διεξάγεται σήμερα το συνέδριο της ΓΣΕΕ, σε συνθήκες «καραντίνας» και αστυνομοκρατίας.

Του Χάρη Δημητρίου

Χαρακτηριστικό του σημείου που έχει οδηγηθεί η ΓΣΕΕ είναι το γεγονός ότι οι πόρτες του συνεδρίου είναι κυριολεκτικά σφραγισμένες, με την αστυνομία να δίνει τον τόνο. Η είσοδος, με διάφορα «τερτίπια» και προσχήματα δήθεν μυστικότητας απαγορεύτηκε και σε όλους τους δημοσιογράφους, οι οποίοι θα μπουν για να παρακολουθήσουν μόνο τη φιέστα με τους χαιρετισμούς των επισήμων.

Ένα συνέδριο (υποτίθεται) εργαζομένων, που την είσοδό του ελέγχει η αστυνομία, δυστυχώς επιβεβαιώνει την παρακμή και την απόσταση που χωρίζει τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία από τους εργαζόμενους και τις πραγματικές τους ανάγκες.

Στα διαδικαστικά, τώρα, σε μια Συνομοσπονδία που λειτουργεί από το περασμένο καλοκαίρι με διορισμένη διοίκηση, θα καταβληθεί προσπάθεια να γεφυρωθεί το χάσμα. Από τη μια το προεδρείο. Γιάννης Παναγόπουλος (ΠΑΣΚΕ) και Νίκος Κιουτσούκης (ΔΑΚΕ) έχουν δημιουργήσει μια «άτυπη» συμμαχία, σε μια προσπάθεια να γίνει (επιτέλους) συνέδριο και να υπάρξει διοίκηση.

Στον αντίποδα το ΠΑΜΕ (ΔΑΣ), που πιέζει να φύγουν από το συνέδριο τα σωματεία «σφραγίδες», οι σύνεδροι «μαϊμού» και να διεξαχθούν οι εργασίες του, με όρους διαφάνειας. Απειλεί δε, ότι εάν κάτι τέτοιο δεν συμβεί, το πλήθος κόσμου που έχει συρρεύσει στο Καβούρι από νωρίς το πρωί, θα αναλάβει πρωτοβουλία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται… Σε όλα τα παραπάνω, έχουμε και την αστυνομία να δημιουργεί κλοιό προστασίας γύρω από το χώρο διεξαγωγής του συνεδρίου. Άλλωστε, υποτίθεται ότι θα παραστεί σε αυτό και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, συνεπώς, όλοι κρίνονται…

Σε αυτό το «πολεμικό» σκηνικό, το συνδικαλιστικό κίνημα θα επιχειρήσει να βγει αλώβητο. Για την ακρίβεια, θα προσπαθήσει να ανατάξει, καθώς η απήχηση που έχει στους εργασιακούς χώρους είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Σε μια περίοδο που τα εργασιακά δικαιώματα βάλλονται ξανά, οι συνδικαλιστές δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Πρέπει, όμως, να το καταφέρουν, αν θέλουν να στηρίξουν έμπρακτα στο μέλλον τις εργασιακές διεκδικήσεις. Και να σταθούν εμπόδιο στις όποιες εργοδοτικές πρωτοβουλίες, που στοχεύουν ευθέως στο να μετατρέψουν την αγορά εργασίας σε φέουδο και να δώσουν ακόμα πιο έντονες τις συνθήκες Μεσαίωνα, που επικρατούν εδώ και μία δεκαετία, από την εποχή των Μνημονίων.