Γ. Μυλωνάς, πρόεδρος ΕΚΑ: Σχεδόν ένας στους δύο εργαζόμενους δεν πληρώνεται στην ώρα του

«Κανένας νέος με 300 ευρώ δεν μπορεί να σχεδιάσει, να ονειρευτεί και να δημιουργήσει», υπογραμμίζει μιλώντας στο asfalistiko.gr ο πρόεδρος του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Αθήνας (ΕΚΑ), Γιώργος Μυλωνάς.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Μιχάλη Σιάχο

Αναφερόμενος στην πτώση της ανεργίας, σημειώνει ότι «αν ο δείκτης πέφτει γιατί κάποιος κάνει τέσσερα μεροκάματα το μήνα, τότε σίγουρα δεν έχουμε λύσει κανένα πρόβλημα», ενώ θεωρεί την απλήρωτη εργασία ένα από τα πλέον συνηθισμένα προβλήματα που καταγγέλλονται στο ΕΚΑ.

Τέλος, ο Γιώργος Μυλωνάς αναφέρεται στην εικόνα του συνδικαλισμού και των συνδικαλιστών σήμερα, αλλά και στις απαιτήσεις των δανειστών για νέες αλλαγές στα εργασιακά και ειδικά στο Συνδικαλιστικό Νόμο, επισημαίνοντας ότι «ουσιαστικά θέλουν την κατάργηση της απεργίας στα πρωτοβάθμια σωματεία».

Η κυβέρνηση -έστω και συγκρατημένα- πανηγυρίζει για τη μείωση της ανεργίας. Εσείς έχοντας σχέση με αυτό που ονομάζουμε ζώσα εργασία σε όλα τα επίπεδα τι αίσθηση έχετε;

Έχει μεγάλη σημασία να αιτιολογήσουμε τι εννοούμε όταν μιλάμε για ανεργία. Γιατί αν ο δείκτης πέφτει γιατί κάποιος κάνει τέσσερα μεροκάματα το μήνα, τότε σίγουρα δεν έχουμε λύσει κανένα πρόβλημα. Αν, επίσης, κάποιοι εργαζόμενοι εντάσσονται σε κάποια εξάμηνα προγράμματα, δεν σημαίνει ότι βρήκαν δουλειά. Παρ’ όλα αυτά, ξέρουμε ότι ο δείκτης της ανεργίας θα πέσει κι άλλο τα επόμενα χρόνια, αλλά δε θα είναι στην κατεύθυνση της σταθερής εργασίας και της βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων.

Οι ευέλικτες μορφές εργασίας το Σεπτέμβριο έφτασαν στο 61% των νέων προσλήψεων. Μιλάμε, λοιπόν, για μείωση της ανεργίας, ή τελικά είναι μοίρασμα της φτώχειας;

Όσο δεν επανέρχονται οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η ευέλικτη εργασία θα πολλαπλασιάζεται και θα παίρνει και νέες πιο σκληρές μορφές (τηλεργασία κ.λπ.). Κανένας νέος με 300 ευρώ δεν μπορεί να σχεδιάσει, να ονειρευτεί και να δημιουργήσει. Και σίγουρα «οι αγορές από μόνες τους» δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα.

Επίσης, η κυβέρνηση σε κάθε ευκαιρία κάνει λόγο για ενίσχυση του ΣΕΠΕ και των ελέγχων, ώστε να περιοριστεί η «μαύρη» εργασία; Έχουν όντως αυξηθεί οι έλεγχοι και μπορεί με αυτόν τον τρόπο να περιοριστεί το φαινόμενο;

Πράγματι η προσπάθεια του ΣΕΠΕ για την αδήλωτη και απλήρωτη εργασία έχει αυξηθεί. Γίνονται συχνότεροι έλεγχοι και το ΕΚΑ συμμετέχει σε κάποιους από αυτούς. Δυστυχώς όμως, το πρόβλημα είναι τεράστιο και χρειάζεται μεγαλύτερη ενδυνάμωση του φορέα με νέες προσλήψεις και πιο παρεμβατικό ρόλο. Εδώ, όμως, είναι και η δύναμη των συνδικάτων που πρέπει να ελέγχουν, να παρεμβαίνουν και να καταγγέλλουν την ασυδοσία των εργοδοτών, η οποία έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις τα χρόνια των μνημονίων.

Τι γίνεται με την απλήρωτη εργασία; Με τα στοιχεία του ΕΚΑ, τι ποσοστό εργαζομένων εκτιμάτε ότι εργάζεται και δεν πληρώνεται;

Η τελευταία νομοθετική παρέμβαση ήρθε να λύσει κάποια προβλήματα που αντιμετωπίζαμε καθημερινά («εγκλωβισμένοι εργαζόμενοι»). Υιοθετήθηκαν και κάποιες προτάσεις που έχουμε κάνει ως ΕΚΑ, αλλά το πρόβλημα είναι μεγάλο. Περίπου ένας στους δύο εργαζόμενους έχει από μικρή έως πολύμηνη καθυστέρηση καταβολής του μισθού του. Η επαναφορά των κλαδικών συμβάσεων με επεκτασιμότητα και υποχρεωτικότητα θα προστάτευε σε μεγάλο βαθμό τους εργαζόμενους και θα έδινε στα σωματεία επιπλέον όπλα να παρεμβαίνουν και να δίνουν λύσεις, χωρίς να καταφεύγει ο εργαζόμενος σε νομικές λύσεις.

Μεταξύ των ζητημάτων που αφορούν την τρίτη αξιολόγηση είναι και η αλλαγή του Συνδικαλιστικού Νόμου. Υπάρχει κάποιος συντονισμός πανελλαδικά για μαζικές αντιδράσεις; Αν, τελικά, περάσουν και αυτές οι αλλαγές που θέλει η τρόικα τι θα σημάνουν για τους εργαζόμενους;

Δυστυχώς συντονισμός δεν υπάρχει, ούτε προετοιμασία συνολική. Βέβαια το συνδικαλιστικό κίνημα έχει διατυπώσει θέσεις και προτάσεις που απαντούν στις προθέσεις των δανειστών. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τις απαιτήσεις, από αυτά που ξέρουμε μέχρι τώρα, είναι στο θέμα της απεργίας. Ουσιαστικά θέλουν την κατάργησή της στα πρωτοβάθμια σωματεία και αυτό θα αποδυναμώσει ακόμη περισσότερο τα σωματεία και τους εργαζόμενους. Εμείς τώρα πρέπει να πιέσουμε για την επαναφορά των ΣΣΕ και να μην επιτρέψουμε την περαιτέρω επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων.

Ερχόμενος καθημερινά σε επαφή με εργαζόμενους, ποια είναι τα ζητήματα που σας θέτουν; Ποια είναι τα ποιο συνηθισμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν;

Η απλήρωτη εργασία είναι το πιο συνηθισμένο πρόβλημα που μας καταγγέλλεται. Η ώθηση σε παραίτηση του εργαζόμενου με κάθε τρόπο, ώστε να μην καταβάλλονται αποζημιώσεις είναι επίσης καθημερινή ιστορία. Η βλαπτική μεταβολή εργαζομένων και η παρακώλυση συνδικαλιστικής δράσης είναι, επίσης, συχνό φαινόμενο.

Οι νέοι, κυρίως, εργαζόμενοι τι εικόνα έχουν για τα σωματεία και τους συνδικαλιστές; Με δεδομένο ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια ο συνδικαλισμός -πολλές φορές δικαίως- κατηγορήθηκε για συναλλαγή με την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις και έχασε την αξιοπιστία του, σήμερα τι «λέει» στους εργαζόμενους;

Υπάρχουν ζητήματα που πρέπει να αλλάξουν στη συνδικαλιστική νοοτροπία και αντίληψη; Είναι ένα πολύ σημαντικό ερώτημα και είναι μια μεγάλη συζήτηση που είμαστε υποχρεωμένοι να την κάνουμε διαρκώς. Ο συνδικαλισμός είναι πυλώνας της δημοκρατίας και ως ενεργό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας σίγουρα είχε και έχει παθογένειες και προβλήματα. Εμείς θεωρούμε ότι ο συνδικαλισμός πρέπει να είναι αντιεργοδοτικός, αντικυβερνητικός και αντικομματικός. Θέλουμε τη μαζικοποίηση των συνδικάτων και τους εργαζόμενους να πιστεύουν στη δύναμή τους. Στο ΕΚΑ προσπαθούμε με προτάσεις και παρεμβάσεις να στηρίξουμε σωματεία και εργαζόμενους και να φέρουμε νέους ανθρώπους στα συνδικάτα.

Ειδικά τώρα που τα εργασιακά δικαιώματα σχεδόν εξαφανίζονται πώς τα σωματεία θα ξαναγίνουν η νικηφόρα φωνή και δύναμη των εργαζομένων;

Η απάντηση είναι μία: με τη συμμετοχή των εργαζομένων. Όπως και σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνίας έτσι και στο συνδικαλισμό απαραίτητη προϋπόθεση για νίκες είναι η μαζική και ενεργή συμμετοχή. Μόνο έτσι οι αποφάσεις και οι ενέργειες θα έχουν πλατιά ανταπόκριση και ουσιαστικό αντίκτυπο ενάντια στην κυβέρνηση και τους εργοδότες. Όσο περισσότεροι εργαζόμενοι αποφασίζουν, τόσο λιγότερα θα είναι τα φαινόμενα αδιαφορίας, εργοδοτισμού και κυβερνητισμού.