Ράνια Αντωνοπούλου: Η μόνιμη πρόσληψη πλέον έχει εξαφανιστεί

Στους στόχους που έχουν τεθεί και στα αποτελέσματα που καταγράφονται από την υλοποίηση των προγραμμάτων για την καταπολέμηση της ανεργίας, αναφέρεται στο πρώτο μέρος της συνέντευξής της στο asfalistiko.gr η αν. υπουργός Εργασίας, αρμόδια για την καταπολέμηση της ανεργίας, Ράνια Αντωνοπούλου.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στους Αγλαΐα Κυρίτση και Μιχάλη Σιάχο

Σύμφωνα με την κ. Αντωνοπούλου, από το 2015 έχουν προκύψει 250 με 300 χιλιάδες θέσεις εργασίας, αλλά όπως σημειώνει «αυτό μεν είναι θετικό, αλλά είναι και ένα στοιχείο που δεν μας επιτρέπει να πανηγυρίζουμε». Επίσης αναφέρεται στις αλλαγές στόχευσης και υλοποίησης των προγραμμάτων που έχει προωθήσει η κυβέρνηση και ήδη αποδίδουν καρπούς, αφού η διάγνωση αναγκών της αγοράς εργασίας δίνει τη δυνατότητα για στοχευμένες και πιο αποτελεσματικές παρεμβάσεις.

Επιπλέον, αναφέρεται αναλυτικά στην Κοινωφελή Εργασία, αλλά και στα δομικά προβλήματα που δημιουργεί η επί σειρά ετών οικονομική κρίση, τονίζοντας ότι «η μονιμότητα εργασίας, όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη για να μην μιλήσουμε σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν υπάρχει».

Σε ό,τι αφορά στην ανεργία των νέων, σημειώνει ότι έχει μειωθεί κατά 10% και προσθέτει ότι δέσμευση είναι να μειωθεί ακόμα κατά 10%. Επίσης, προαναγγέλλει ότι τις επόμενες μέρες «θα δημοσιοποιήσουμε μια συνεργασία που έχω ξεκινήσει με πολλές μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν δεσμευτεί ότι το τμήμα κατάρτιση-πρακτική άσκηση θα το προσφέρουν δωρεάν».

Στο β’ μέρος της συνέντευξης που θα δημοσιευτεί αύριο, η κ. Αντωνοπούλου μιλά για τα προγράμματα καταπολέμησης της ανεργίας που θα «τρέξουν» το 2018 και στα ποιοτικά στοιχεία των νέων θέσεων εργασίας, απαντώντας στον «πόλεμο» που δέχεται η κυβέρνηση για τη σχέση πλήρους και «ευέλικτης» απασχόλησης.

Κυρία Αντωνοπούλου, τρία χρόνια κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με τα ποσοστά της ανεργίας να καταγράφονται κοντά στο 20%. Σε ποιο στάδιο βρισκόμαστε σήμερα και τι λένε οι αριθμοί; Ποιοι ωφελήθηκαν από τα προγράμματα καταπολέμησης της ανεργίας, που αυτή τη στιγμή είναι ίσως ένας από τους δυσκολότερους τομείς που έχετε να αντιμετωπίσετε ως κυβέρνηση;

Είναι γεγονός, ότι το πρόβλημα της ανεργίας, ακουμπάει σχεδόν κάθε νοικοκυριό. Από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι σήμερα και σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, αλλά και από τα πρόσφατα στοιχεία του ΕΡΓΑΝΗ, έχουν προκύψει 250 με 300 χιλιάδες θέσεις εργασίας. Αυτό μεν είναι θετικό, αλλά είναι και ένα στοιχείο που δεν μας επιτρέπει να πανηγυρίζουμε ή να μιλάμε για success story, γιατί απλούστατα υπάρχουν άλλοι 950 χιλιάδες άνεργοι οι οποίοι περιμένουν να βρουν μια θέση εργασίας.

Από την αρχή της κρίσης έως το 2014 είχαμε περίπου ένα εκατομμύριο ανέργους παραπάνω, πριν αυτή η κυβέρνηση αναλάβει καθήκοντα. Μόνον τη διετία 2012-2014 είχαμε απώλεια άλλων 173.000 θέσεων. Εμείς, λοιπόν, αυτό που είπαμε από την αρχή ήταν ότι θα βάλουμε φρένο και βήμα βήμα θα γυρίσουμε σελίδα. Γυρίσαμε σελίδα στην ανεργία; Φυσικά και όχι, αλλά ευελπιστούμε ότι με την ανάπτυξη, η οποία πλέον βαίνει σε θετικούς ρυθμούς, θα έχουμε ακόμη καλύτερα αποτελέσματα.

Με ρωτήσατε για τα προγράμματα και ποιοι ωφελούνται. Δεσμευτήκαμε από τον Ιανουάριο του 2015 ότι θα εξορθολογήσουμε τους πόρους που έχουμε είτε αυτοί είναι κρατικοί είτε από την Ευρώπη για την υποστήριξη των ανέργων και την επανένταξή τους στην αγορά εργασίας. Αυτό και έχουμε κάνει.

Είναι αυτό που σας έχουμε ακούσει πολλές φορές να λέτε: «να πιάσουν τόπο τα λεφτά;»

Ακριβώς αυτό. Το έχω πει πολλές φορές και τι εννοώ. Σαν διάγνωση ο ΣΥΡΙΖΑ πριν αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας είχε πει ότι οι θέσεις εργασίας έχουν χαθεί γιατί δεν υπάρχει ζήτηση στην αγορά εργασίας. Δηλαδή, δεν ήταν θέμα ότι ο κόσμος που αναζητούσε δουλειά δεν είχε τα προσόντα και γι’ αυτό δεν μπορούσε να προσληφθεί. Το πρόβλημα ήταν ότι είχαν κλείσει χιλιάδες επιχειρήσεις, το ΑΕΠ είχε μειωθεί κατά 25%, άρα υπήρχε απώλεια θέσεων εργασίας. Γι αυτό, σαν τακτική από την αρχή είπαμε πως ό,τι πόρους έχουμε θα τους διοχετεύσουμε με τέτοιον τρόπο ώστε να βρουν οι άνθρωποι οι οποίοι συμμετέχουν σε αυτά τα προγράμματα δουλειά, είτε στον ιδιωτικό τομέα είτε στο δημόσιο -ως προσωρινοί γιατί προσλήψεις δεν μπορούμε να κάνουμε.

Έτσι έχουμε τρεις κατευθύνσεις: Υποστηρίζουμε τον ιδιωτικό τομέα μέσα από μερική υποστήριξη του μισθολογικού και μη μισθολογικού κόστους, από 371 έως 500 ευρώ κι αυτό είναι συνάρτηση του πόσο ευάλωτος είναι αυτός που πρόκειται να προσληφθεί. Αν είσαι νέος, προσλαμβάνεσαι πιο εύκολα, αν ο υποψήφιος για εργασία είναι 50 χρονών και άνω είναι πιο δύσκολο. Γι’ αυτό κι εμείς επιδοτούμε με το 50% του μισθολογικού και μη μισθολογικού κόστους μια επιχείρηση που προσλαμβάνει εργαζόμενους 50 ετών και άνω. Αυτές είναι οι νέες θέσεις εργασίας που έχουν δημιουργηθεί. Έντεκα χιλιάδες άνθρωποι έχουν βρει δουλειά μέσα από αυτά τα προγράμματα.

Όταν λήγουν αυτά τα προγράμματα έχουμε εικόνα τι γίνεται; Δηλαδή, όταν λήγει η περίοδος της επιδότησης πόσοι παραμένουν στις θέσεις εργασίας; Πόσο πραγματικά δηλαδή δημιουργείται μια θέση εργασίας;

Αυτό που γνωρίζουμε και μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι ότι ο ωφελούμενος εργαζόμενος σε μια επιχείρηση μένει τρεις με έξι μήνες μετά το τέλος της υποστήριξης που παίρνει από τον ΟΑΕΔ η επιχείρηση. Μέχρι πρόσφατα η χώρα δεν είχε σύστημα παρακολούθησης του τι γίνεται με τους εργαζόμενους με την λήξη των προγραμμάτων. Εμείς, λοιπόν, έχουμε αρχίσει να στήνουμε αυτόν τον μηχανισμό και παρακολουθούμε το θέμα. Παραπάνω στοιχεία δεν μπορώ να σας δώσω αυτή τη στιγμή.

Εννοείτε το σύστημα διάγνωσης αναγκών εργασίας της χώρας που εφαρμόζεται για πρώτη φορά;

Το σύστημα υπάρχει και έχει εκροές. Έχουμε δημιουργήσει μια επέκταση αυτού. Είναι το σύστημα στο οποίο πατάμε. Είναι ο δεύτερος πυλώνας υποστήριξης της αγοράς εργασίας. Ο πρώτος ήταν η στήριξη του μισθολογικού και μη μισθολογικού κόστους. Ο δεύτερος, λοιπόν, αυτός πυλώνας έχει να κάνει με την κατάρτιση και την αύξηση των προσόντων των εργαζομένων.

Όπως ξέρετε στο παρελθόν υπήρχε ένα πολύ περίεργο σύστημα, όπου οι καταρτίσεις ήταν οριζόντιες, υπήρχαν τμήματα που υποτίθεται λειτουργούσαν, αλλά δεν εμφανιζόταν κανένας και με τα voucher έβγαζαν λεφτά τα κέντρα γνώσης και κατάρτισης και οι ωφελούμενοι δεν είχαν ούτε γνώση ούτε κατάρτιση.

Το τρομερό γα μένα είναι ότι καθιστούσαν συνυπεύθυνο και συνένοχο τον άνεργο, ο οποίος είχε μια πρόσκληση για να αυξήσει τις δεξιότητές του, τα προσόντα του και το κέντρο επαγγελματικής κατάρτισης τον ενέπλεκε σε μια διαδικασία που έλεγε: και να μην έλθεις θα τα πάρεις τα λεφτά και να έλθεις μετά πού θα βρεις δουλειά με τόση ανεργία;

Κι έτσι υπήρχε μια μυστική συμφωνία που και το έργο δεν υλοποιούνταν και τα λεφτά εκταμιεύονταν. Ήταν μια επιδοματική πολιτική η οποία εκμεταλλευόταν πόρους που είχαν άλλο στόχο, όπως και η κατανομή των πόρων είχε πολλούς ενδιάμεσους. Σε αυτές τις περιπτώσεις περίπου το 25% των πόρων πήγαιναν στον ωφελούμενο και τα υπόλοιπα στους ενδιάμεσους που έκαναν τα προγράμματα.

Με ρωτήσατε τι έχει αλλάξει τώρα; Πρώτον, επειδή υπάρχει διάγνωση αναγκών της αγοράς εργασίας βγαίνουν προγράμματα εξειδικευμένα τόσα όσα γνωρίζουμε ότι ζητά η αγορά. Για παράδειγμα, βγάζουμε προγράμματα που είναι μόνο για χίλια άτομα, που είναι π.χ. μαθηματικοί, απόφοιτοι ΑΕΙ ή ΤΕΙ ή απόφοιτοι πληροφορικής. Και εύλογα θα με ρωτήσετε: έχουν ανάγκη επανακατάρτισης νέοι που αποφοίτησαν πρόσφατα; Θα σας απαντήσω ότι ναι έχουν, γιατί μας ενημερώνει ο ιδιωτικός τομέας ότι υπάρχουν π.χ. τρεις γλώσσες προγραμματισμού που πρέπει να γνωρίζουν οι επαγγελματίες και οι οποίες δεν είναι ευρέως διαδεδομένες, δεν τις γνωρίζουν. Με αυτά, λοιπόν, τα επιπλέον προσόντα που κατακτώνται με την επανακατάρτιση, μπορούν άμεσα να προσληφθούν στον ιδιωτικό τομέα 500 άνθρωποι. Εμείς λοιπόν βγάζουμε ένα πρόγραμμα για χίλιους από τους οποίους οι μισοί απορροφώνται άμεσα από τον ιδιωτικό τομέα.

Άρα, στοχευμένη κατάρτιση, διάγνωση σε επίπεδο περιφερειακό και κλαδικό. Τα περιγράμματα και το περιεχόμενο των σπουδών βγαίνει σε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα, γιατί εγώ, παραδείγματος χάριν, δεν μπορώ να γνωρίζω μέσα από ένα γραφείο τι πρέπει να ξέρει κάποιος για να προσληφθεί, άρα συνεργασία με τους κοινωνικούς εταίρους και τις επιχειρήσεις κι έτσι έχουμε καταφέρει να έχουμε 35% απορρόφηση από τον ιδιωτικό τομέα όσων καταρτίζονται μέσω των προγραμμάτων. Να πω ότι 78.000 έχουν ήδη ενταχθεί σε αυτά τα προγράμματα, 50.000 έχουν ήδη ολοκληρώσει τον κύκλο σπουδών τους και την πρακτική άσκηση, και 17.000 έχουν προσληφθεί από τον ιδιωτικό τομέα.

Και η τρίτη παρέμβαση αφορά τον σκληρό πυρήνα της ανεργίας, των ανθρώπων που δεν μπορούν να προσληφθούν ό,τι προσόντα κι αν διαθέτουν. Είναι όσοι είναι άνεργοι περισσότερο από τρία χρόνια και ηλικιακά είναι άνω των 50 ετών. Κι αν τα προσόντα αυτών των ανθρώπων είναι χαμηλά ή μεσαίας στάθμης, τότε τα πράγματα είναι πιο δύσκολα ως προς τις προσλήψεις, όταν παράλληλα υπάρχει άνεργος πληθυσμός 30 και 35 ετών και έχει απολυθεί ένα με ενάμισι χρόνο πριν. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι πιθανότητες πρόσληψης είναι μηδενικές. Το γνωρίζουμε αυτό, γι αυτό βγάλαμε ένα πρόγραμμα για ανθρώπους 50 ετών και άνω με 500 ευρώ το άτομο, κι ενώ το πρόγραμμα ήταν για 15.000 συμμετοχές, με την ολοκλήρωσή του, προσλήφθηκαν μόνον 1.000. Δεν προσλαμβάνονται από τον ιδιωτικό τομέα.

Για τον κόσμο, λοιπόν, που ανήκει σε αυτόν τον σκληρό πυρήνα και δεν είναι μόνον οι μακροχρόνια άνεργοι άνω των 50, είναι και οικογένειες όπου και οι δυο ενήλικες δεν εργάζονται, έχουν χαμηλά προσόντα κι έχουν στην κυριολεξία απενταχθεί από την αγορά εργασίας κι έχουν και παιδιά, ή μονογονεϊκές οικογένειες, ΑΜΕΑ, σ’ ένα περιβάλλον απορρύθμισης της αγοράς εργασίας και χαμηλής ζήτησης όπως έχουμε σήμερα είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρει μια δουλειά. Γι αυτόν τον πληθυσμό, λοιπόν, υπάρχουν τα προγράμματα Κοινωφελούς Εργασίας, τα οποία και αυτά έχουν αλλάξει δεν είναι 5μηνα, είναι 8μηνα και με μια σειρά εργασιακά δικαιώματα που δεν υπήρχαν στο παρελθόν. Σε αυτά λοιπόν τα προγράμματα έχουμε 92.000 ανθρώπους που έχουν βρει μια θέση εργασίας .

Ελέγχουμε, λοιπόν, με το σύστημα που σας ανέπτυξα την παρακολούθηση των ανέργων που βρίσκουν προσωρινά μια θέση εργασίας μέσα από αυτά τα προγράμματα, ελέγχουμε την πορεία τους ύστερα από τρεις, έξι μήνες, ένα χρόνο κι έτσι είμαστε γνώστες εάν αυτοί οι άνθρωποι επανεντάχθηκαν προσωρινά ή υπάρχει μόνιμο μέλλον.

Μπορεί να «χτυπηθεί» με τα 8μηνα η ανεργία;

Εξαρτάται σε ποια φάση της ανεργίας βρισκόμαστε. Κι έχει ιδιαίτερη σημασία να παρακολουθήσετε τα πορίσματα του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας, τα οποία κατέγραψαν τις απαντήσεις των ερωτηματολογίων που τέθηκαν σε όσους συμμετείχαν στα προγράμματα Κοινωφελούς Εργασίας κατά την είσοδο και έξοδό όλων των συμμετεχόντων. Τα πορίσματα αυτά έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Όταν κάποιος έχει να εργαστεί χρόνια και του δίνεται η δυνατότητα να επανενταχθεί για 8 μήνες, που είναι περιορισμένης διάρκειας εργασία, αλλά πληρώνεται στην ώρα του, παίρνει ένσημα, γνωρίζει εξ αρχής τις συνθήκες εργασίας, σε μια απορυθμισμένη αγορά, αυτό είναι ένα βήμα προς την επανένταξη. Η μόνιμη πρόσληψη πλέον έχει εξαφανιστεί.

Δεν αποτελεί, δηλαδή, διαιώνιση ενός καθεστώτος;

Η μονιμότητα εργασίας, όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη για να μην μιλήσουμε σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν υπάρχει. Υπάρχει πολύ μεγάλη κινητικότητα και διαλείμματα ανάμεσα στον εργασιακό βίο που όλο και μεγαλώνουν. Το ότι στο παρελθόν έχανες τη δουλεία σου και έβρισκες όμως μετά από δυο μήνες άλλη, δεν υφίσταται. Σε παγκόσμιο επίπεδο τα διαστήματα ανεργίας είναι όλο και μεγαλύτερα. Σε ένα τέτοιο, λοιπόν, περιβάλλον, το ερώτημα για μένα είναι όχι αν λύνεται η ανεργία, αλλά ποια είναι η υποχρέωση του κράτους, απέναντι σε αυτό το φαινόμενο. Τι μπορούμε να κάνουμε; Έχουμε ένα εργαλείο το οποίο γνωρίζουμε όλοι, το επίδομα ανεργίας. Όταν όμως κάποιος βγαίνει από την αγορά εργασίας για μεγάλο χρονικό διάστημα, το εισόδημα, ακόμα κι αν υπήρχε η δυνατότητα να είναι όχι 360, αλλά 560 ευρώ, όπως και θα έπρεπε, και μεγαλύτερης διάρκειας, δεν αρκεί. Γιατί δημιουργείται ένα τεράστιο κενό στο βαθμό που είσαι σε ηλικία να μπορείς να εργαστείς και αποκλείεσαι από την αγορά εργασίας. Άρα, αυτά τα 8μηνα δεν είναι λύση, δίνουν όμως μια ανάσα, όπως και καμιά απ αυτές τις δραστηριότητες που αναπτύσσουμε δεν δίνουν λύση. Η λύση υπάρχει μόνο όταν υπάρχει ζήτηση και σύζευξη από την μια των αναγκών που έχει το εργατικό δυναμικό, που σημαίνει να έχει μια θέση εργασίας, να έχει έναν καλό μισθό και μια σιγουριά για τη δουλειά του, να ζει και να λειτουργεί σε ένα περιβάλλον που δεν εξαρτάται μόνον από το μισθό του αλλά υπάρχει κι ένα κοινωνικό κράτος, και από την άλλη, το τι χρειάζεται μια επιχείρηση για να μπορεί να είναι βιώσιμη και να βγάζει κέρδος. Αυτό είναι το επιθυμητό. Εκεί θέλουμε να πάμε. Εμείς θα θέλαμε να μην χρειάζεται το κράτος να δαπανά ούτε ένα ευρώ για αυτά τα οχτάμηνα, γιατί πραγματικά η οικονομία μας θα ήταν εύρωστη και θα μπορούσε να το κάνει από μόνη της. Όταν όμως δεν βρίσκεσαι σε αυτό το σημείο, τότε προκύπτει το ερώτημα, ποια η υποχρέωση του κράτους;

Κι αν κάποιος μιλήσει με ανθρώπους που παίρνουν το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης, αυτό που θα του πουν είναι «θέλουμε δουλειά». Το οχτάμηνο, λοιπόν, είναι μια παρέμβαση που αναγνωρίζει την ανάγκη του υποκειμένου όχι μόνον να έχει ένα μίνιμουμ εισόδημα για να μπορέσει να επιβιώσει, αλλά να συμμετέχει με οποιονδήποτε τρόπο στην παραγωγή που είναι χρήσιμη στο περιβάλλον του. Δηλαδή, μέσα από την κοινωφελή εργασία έχουμε σχολεία τα οποία ανακαινιστήκαν και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι που τα ανακαίνισαν, οι ωφελούμενοι του προγράμματος, αφού διακόψουν την εργασία τους μετά το 8μηνο, επισκέπτονται ακόμη το σχολείο, εκφράζοντας με τον τρόπο αυτό την σύνδεση με αυτό που κάνανε. Κάποιος, λοιπόν, που ήταν απαξιωμένος πριν και αισθανόταν ότι δεν προσφέρει, δεν συμμετέχει, τώρα να αισθάνεται ότι προσφέρει και παράλληλα να εντάσσεται έχοντας αυτά τα μίνιμουμ εργασιακά δικαιώματα. Αν ανέβει ο κατώτατος μισθός, τότε δεν θα παίρνει 495 το μήνα, θα παίρνει αυτά που αντιστοιχούν στη βάση του κατώτατου μισθού.

Κάτι που θα πρέπει να το κάνει η κυβέρνηση, την αύξηση του κατώτατου μισθού, ή να φτιάξει το πλαίσιο εκείνο ώστε με διαπραγμάτευση να υπάρχει προοπτική, κάτι που με τόσο μεγάλη ανεργία μάλλον είναι ανέφικτο…

Είναι στόχος μας. Στο βαθμό που δεν βρισκόμαστε κάτω από τόσο στενή εποπτεία και επιτήρηση είναι ξεκάθαρο ότι έχουμε μεγαλύτερα περιθώρια διαπραγμάτευσης, όχι με τους «έξω», αλλά μέσα στη χώρα. Υπάρχουν, για παράδειγμα, συλλογικές συμβάσεις, όπως στον κλάδο του τουρισμού, που δίνουν 10% παραπάνω κάθε χρόνο βάσει του τι είχε συμφωνηθεί στην τελευταία κλαδική σύμβαση. Αυτό μπορεί να επεκταθεί. Όταν, λοιπόν, οι συνθήκες θα είναι κατάλληλες και εννοώ μετά τις 31 Αυγούστου, αναμένουμε αρκετές βελτιωτικές κινήσεις όσον αφορά στην αγορά εργασίας.

 

Στόχος να κρατήσουμε τους νέους στη χώρα

Ανεργία των νέων, μια από τις μεγαλύτερες πληγές την περίοδο της κρίσης. Τι αποτελέσματα υπάρχουν από τις πολιτικές που ασκήθηκαν στο συγκεκριμένο τομέα και τι καινούργιο θα προκύψει μέσα στο 2018;

Όπως ξέρετε η ανεργία των νέων έχει μειωθεί κατά 10%. Έχουμε δεσμευτεί ότι μέσα στο 2018 θα μειωθεί ακόμη κατά 10%. Η προσπάθεια μας είναι όσο το δυνατόν περισσότεροι νέοι, βάσει των προσόντων που διαθέτουν, να έχουν μια πρώτη εργασιακή εμπειρία στον ιδιωτικό τομέα, με μισθούς οι οποίοι θα αντιστοιχούν στα προσόντα που έχουν. Το τελευταίο που θα θέλαμε είναι οι νέοι να ενταχθούν σε προγράμματα των δήμων, όπως η Κοινωφελής Εργασία και να ξεκινήσουν με έναν πολύ χαμηλό μισθό, όταν διαθέτουν προσόντα που αντιστοιχούν σε μισθό πολύ μεγαλύτερο. Αυτό που έχουμε κάνει μέχρι τώρα θα συνεχίσουμε να το κάνουμε. Θα συνεργαζόμαστε, δηλαδή, με τον ιδιωτικό τομέα, να κάνουμε αυτή τη σύζευξη, στα μέσα του Ιανουαρίου θα δημοσιοποιήσουμε μια συνεργασία που έχω ξεκινήσει με πολλές μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν δεσμευτεί ότι το τμήμα κατάρτιση-πρακτική άσκηση θα το προσφέρουν δωρεάν. Δεν θα χρησιμοποιήσουμε ούτε ευρωπαϊκούς ούτε κρατικούς πόρους. Θα ανοίξουν τις πόρτες στους νέους μας, ειδικά σε αυτούς που έχουν υψηλά προσόντα, θα τους εντάξουν στον εργασιακό χώρο, θα πληρώνονται με κανονικούς μισθούς και στη συνέχεια εμείς σαν υπουργείο Εργασίας θα έρθουμε συμπληρωματικά, για τους επόμενους έξι, οκτώ μήνες, ώστε να συμπληρώνονται 12 μήνες συνολικά μια πρώτης ένταξης στην αγορά εργασίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτές οι θέσεις θα είναι μόνιμες, θα έλεγα το αντίθετο. Αυτό γίνεται στο πλαίσιο αφενός της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης των μεγάλων επιχειρήσεων, αφετέρου νομίζω ότι υπάρχει μια πολύ καλή συνεργασία και με τα Επιμελητήρια, όσον αφορά στον τομέα της επανένταξης των νέων και με τους κοινωνικούς εταίρους, ώστε να μπορέσουν από κοινού να κρατήσουν τους νέους στην χώρα και να σταματήσει αυτή η ανοδική τάση φυγής…

Δεν σημαίνει ότι θα σταματήσει τελείως. Άλλωστε κι εγώ είμαι από αυτή τη γενιά που φύγαμε από την χώρα στα 17, σπουδάσαμε και βρήκαμε δουλειά έξω. Αυτή η μετανάστευση είναι υγιής και είναι επιθυμητή. Όταν όμως σε σπρώχνει η ανάγκη γιατί όλες οι πόρτες είναι κλειστές, αυτό θέλουμε να το ανατρέψουμε και βλέπουμε ότι ένα τμήμα του ιδιωτικού τομέα θέλει να συμμετάσχει.