Ράνια Αντωνοπούλου: Θα αλλάξει ο τρόπος που παρουσιάζει τα στοιχεία η ΕΡΓΑΝΗ

Στον πόλεμο που έχει ξεσπάσει για τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των νέων θέσεων εργασίας και τη σχέση πλήρους και μερικής απασχόλησης απαντά η κ. Αντωνοπούλου, τονίζοντας ότι θα αλλάξει ο τρόπος που παρουσιάζει κάθε μήνα τα στοιχεία το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ, αφού, όπως λέει, η εικόνα που δίνει προκαλεί σύγχυση.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στους Αγλαΐα Κυρίτση και Μιχάλη Σιάχο

Σε ό,τι έχει να κάνει με την τάση επικράτησης νέων μορφών εργασίας σε παγκόσμιο επίπεδο, η κ. Αντωνοπούλου τονίζει ότι «είναι μια πρόκληση για μας και για όλες τις χώρες, ακριβώς επειδή αλλάζει η αγορά εργασίας. Πιστεύω ότι πέρα από το να μπορεί κανείς να υποστηρίζει με όλα τα μέσα που έχει τη δημιουργία θέσεων πλήρους απασχόλησης, πρέπει να σκεφτεί πολύ σοβαρά τι θα γίνει στο μέλλον και τι πολιτικές θα ασκηθούν για την εκ περιτροπής και τη μερική απασχόληση».

Τέλος, η κ. Αντωνοπούλου αναφέρεται στα προγράμματα κατά της ανεργίας που θα «τρέξουν» το 2018 και τα οποία το πρώτο εξάμηνο θα αφορούν 50.000 ανέργους, περιγράφει τη νέα φιλοσοφία για την Κοινωφελή Εργασία, ενώ μιλά και για τον ενεργό ρόλο των περιφερειών στην υλοποίηση των νέων κατευθύνσεων.

Υπάρχει ένα κρίσιμο πολιτικό ερώτημα που λέει ότι η ανεργία μπορεί να μειώνεται, αλλά ποια είναι τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των νέων θέσεων εργασίας. Μπορεί ο εργαζόμενος που επανεντάσσεται ή εντάσσεται για πρώτη φορά στην αγορά εργασίας κατ’ αρχάς να ζήσει από το μισθό του, γιατί σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΦΚΑ πάνω από 500.000 εργαζόμενοι αμείβονται με 400 ευρώ το μήνα. Αυτός ο εργαζόμενος μπορεί να ζήσει ή πολύ περισσότερο να επενδύσει στη δουλειά του και να αυτομορφωθεί, να κάνει ποιοτικά βήματα; Να μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και η κριτική ότι η «ανεργία μειώνεται», αλλά υπάρχει ανακύκλωση της ανεργίας. Ή, ότι μια θέση εργασίας με ένα μισθό με τον οποίο κάποιος μπορεί πραγματικά να ζήσει σπάει στα δύο. Άρα τα στατιστικά δείχνουν μείωση, αλλά η πραγματικότητα είναι λίγο έως πολύ διαφορετική…

Υπάρχουν δύο διαφορετικά επιχειρήματα στα οποία αναφερθήκατε ήδη. Το ένα έχει να κάνει με την απορύθμιση της αγοράς εργασίας, όσον αφορά την εσωτερική υποτίμηση που υπέστη η χώρα. Πολύ χαμηλοί μισθοί. Αυτό είναι γεγονός. Έχει πολύ σημαντικές, αρνητικές επιπτώσεις και στον ίδιο τον εργαζόμενο και στην οικογένειά του αλλά και στην ίδια την οικονομία. Έτσι κατέρρευσε η οικονομία μας. Ακριβώς επειδή δημιουργείται μικρότερη ζήτηση και δεν υπάρχει ο καταναλωτής που έχει να ξοδέψει, κλείνουνε τα μαγαζιά. Κλείσανε τα μαγαζιά. Απολύσανε εργαζόμενους. Κι έτσι ξεκινά ένας φαύλος κύκλος που είναι δύσκολο να τον σταματήσεις. Ίσως δεν το γνωρίζετε, σε δύο έρευνες που είχαν γίνει, την μια την είχα κάνει εγώ το 2014, μια άλλη που έκανε η κ. Ρομπόλη, τις οποίες θεωρώ πολύ σημαντικές για τα αποτελέσματα που βγάζουν. Λένε λοιπόν αμφότερες, ότι όταν μειώνονται οι μισθοί, δεν υποφέρει μόνο ο εργαζόμενος του οποίου μειώθηκε ο μισθός, υποφέρει και ο επόμενος εργαζόμενος που θα απολυθεί γι αυτό το λόγο και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και οι φόροι που δεν μπορούμε να μαζέψουμε και ο ΕΦΚΑ που δεν μπορεί να πάρει τις εισφορές κ.λπ.

Οι παλιοί οικονομολόγοι μιλούσαν για την φερέγγυα ζήτηση…

Ακριβώς. Έχουμε, λοιπόν, εκτός από αυτές τις δυο σημαντικές έρευνες που επικεντρώνουν στην Ελλάδα, ακόμη μια από ένα πανεπιστήμιο της Αγγλίας, η οποία αποδεικνύει ότι αν στην Ευρώπη τα δύο προηγούμενα χρόνια είχαμε μια αύξηση των μισθών από 0,5 έως 1,5%, η ανεργία θα είχε πέσει στο μισό από αυτό που γνωρίζουμε. Γιατί αυτό που βιώσαμε εμείς, το έχουν βιώσει και οι άλλες χώρες. Δεν το βίωσαν σαν τμήμα της κρίσης και της επιτροπείας, αλλά οι μισθοί έχουν μειωθεί. Η ψαλίδα της ανισότητας έχει ανοίξει σε όλη την Ευρώπη. Είναι, λοιπόν, ένα πολύ μεγάλο ζήτημα, το οποίο πέρα από την πρόθεση της κυβέρνησης να επαναφέρει τις Συλλογικές Συμβάσεις και την επεκτασιμότητα και να μπορέσουν οι κατώτατοι μισθοί να ανέβουν, αυτά τα δύο δεν συμβαδίζουν πάντα, δεν σημαίνει, δηλαδή, ότι όταν οι κατώτατοι μισθοί ανεβαίνουν, αυτόματα όλα τα επαγγέλματα ανεβαίνουν, χρειάζονται και τα δυο ταυτόχρονα, θα έχουμε πάρα πολύ μεγάλες δυσκολίες και στο μέλλον. Αυτό, λοιπόν, είναι ένα πραγματικό πρόβλημα, το οποίο οι πολιτικές επανένταξης των ανέργων δεν ακουμπάνε καν. Καθαρά λόγια πάνω σ αυτό.

Στο άλλο που αναφερθήκατε θα διαφωνήσω. Αυτό που συμβαίνει σήμερα, οι περίπου 300 χιλιάδες θέσεις εργασίας που έχουν δημιουργηθεί, δεν είναι επειδή μια μόνιμη θέση απασχόλησης έχει υποκατασταθεί από δύο. Αυτό είναι ένα αφήγημα, το οποίο η αξιωματική αντιπολίτευση έχει καταβάλλει πολύ μεγάλη προσπάθεια να περάσει, βρίσκομαι σε μόνιμη αντιπαράθεση με τον κ. Βρούτση επί του θέματος, αλλά δεν ισχύει. Αν κοιτάξει κανείς στο σύνολο των εργαζομένων στη χώρα μας σήμερα, σε τι ποσοστό έχουμε μερική απασχόληση και εκ περιτροπής στην Ελλάδα, θα δείτε και σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, είμαστε στο 9,8%. Το 2012 ήμασταν στο 7,8%. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ έκαναν το 7,8% της μερικής απασχόλησης 9,8%. Τρία χρόνια, λοιπόν, αργότερα, αφότου ανέλαβε η κυβέρνησή μας, εξακολουθούμε να είμαστε στο 9,8%.

Ας δούμε όμως και τα στοιχεία του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ. Κι εδώ νομίζω έχουμε καταφέρει να μπερδευτούμε λίγο. Κάθε μήνα το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ καταγράφει σε πραγματικό χρόνο τις προσλήψεις και όλες τις αποχωρήσεις στον ιδιωτικό τομέα. Κάθε, δηλαδή, επιχείρηση είναι υποχρεωμένη να μπαίνει στο σύστημα και να δηλώνει τώρα προσέλαβα ή τώρα απολύθηκε κάποιος, είτε γιατί «λύθηκε» η σύμβασή του είτε γιατί συνταξιοδοτήθηκε. Κρατάμε, λοιπόν, εκεί μια σειρά από στατιστικά στοιχεία.

Έρχεται κάθε μήνα το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ και λέει: Στο σύνολο των καινούργιων προσλήψεων έχουμε 50% πλήρη απασχόληση το μήνα Ιούνιο, 45% το μήνα Οκτώβριο. Ως επί το πλείστον θα δούμε κάθε μήνα ότι στο σύνολο των προσλήψεων εκείνου του μήνα έχουμε 45% με 46% πλήρη απασχόληση. Τι κάνει το ΕΡΓΑΝΗ κάθε μήνα. Λέει ότι τόσοι προσλαμβάνονται στο σύνολο, π.χ. 150.000, αποχώρησαν 100.000, άρα μένει ένα καθαρό ισοζύγιο 50.000. Η μερική και η πλήρης απασχόληση με τα νούμερα αυτά που βλέπουμε στο σύστημα ΕΡΓΑΝΗ κάθε μήνα, δεν αφορά στις 50.000 καθαρές θέσεις εργασίας, αλλά καταγράφει στο σύνολο τις νέες προσλήψεις. Τι δεν μας λέει, όμως, το ΕΡΓΑΝΗ; Να καταγράφει στο σύνολο των αποχωρήσεων, πόσοι ήταν πλήρους απασχόλησης και πόσοι μερικής ή εκ περιτροπής.

Άρα, τι λέμε και επαναλαμβάνουμε εμείς, ως υπουργείο Εργασίας, κάθε μήνα στον κ. Βρούτση αλλά και σε όλους τους συναδέλφους που ασχολούνται με αυτά τα θέματα; Μην κάνετε προβολές των στοιχείων που μας δίνει το ΕΡΓΑΝΗ για μερική και πλήρη απασχόληση μήνα – μήνα, με το τι ισχύει στη χώρα, γιατί η πληροφόρηση που παίρνετε είναι μερική.

Φιλοδοξώ από δω και πέρα το ΕΡΓΑΝΗ να μας δίνει πλήρη στοιχεία, όχι μόνο στο σύνολο των προσλήψεων, αλλά και στο σύνολο των αποχωρήσεων, ώστε τελικά να γνωρίζουμε τι γίνεται κάθε μήνα με το καθαρό ισοζύγιο των νέων θέσεων εργασίας.

Άρα, ο τρόπος που καταγράφει και παρουσιάζει τα στοιχεία η ΕΡΓΑΝΗ λέτε ότι θα αλλάξει…

Θα αλλάξει οπωσδήποτε, γιατί νομίζω ότι η εικόνα που παρουσιάζει, δημιουργεί μια σύγχυση. Είναι μερικά τα στοιχεία. Θέλει να επιβεβαιώνει κάθε μήνα το ισοζύγιο και να βγάζει στοιχεία μια φορά το χρόνο. Νομίζω ότι πλέον έχει έρθει η ώρα που πρέπει να δίνουμε αυτά τα στοιχεία κάθε μήνα, για να μην μπερδεύεται και ο κόσμος και να μην έχουμε κι αυτές τις πολιτικές διαφωνίες. Ξέρετε, φυσικά, ότι με το που ανακοινώθηκαν τα στοιχεία το Νοέμβριο για το 63% και 68% που προκύπτει επί των ημερών μας για την πλήρη απασχόληση δεν είχαμε κανένα σχόλιο και ήλθε σε δύσκολη θέση και ο κ. Βρούτσης, αλλά και ο ίδιος ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, διότι δημοσίως και πρόσφατα που ψηφίζαμε τον προυπολογισμό, δεν βρήκαν να πουν κάτι αρνητικό, διότι η ανεργία μειώνεται και είχαν γαζωθεί πάνω σε αυτό το επιχείρημα και αφήγημα το οποίο κατέρρευσε προσφάτως, γιατί όπως λέει και ο κ. Βρούτσης το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ είναι δικό του δημιούργημα και το εμπιστεύεται πλήρως. Κι εμείς το εμπιστευόμαστε. Κι αυτά είναι τα στοιχεία που μας δίνει…

Πάντως, αν αφήσουμε στην άκρη τον τρόπο που διαβάζει κανείς τα στατιστικά, που μπορεί και να έχετε δίκιο και να τα διαβάζει, δηλαδή, ο καθένας με τον τρόπο που τον βολεύει, είναι τάση σε ολόκληρη την Ευρώπη και σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο οι ευέλικτες μορφές εργασίας. Δηλαδή, η εργασία με τον κλασικό τρόπο που την γνώρισαν κάποιες παλιότερες γενιές τείνει να εξαφανιστεί ως δεδομένο, ως δικαίωμα και ως κατάκτηση. Η αύξηση των ευέλικτων μορφών εργασίας δεν αφορά μόνον την Ελλάδα της κρίσης, κερδίζει έδαφος παντού…

Συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λέτε. Αν δει κανείς σήμερα τι ισχύει στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ολλανδία, θα δει ότι οι ευέλικτες μορφές και η μερική απασχόληση αγγίζουν το 25% κι εμείς είμαστε στο 10%. Είναι παγκόσμιο το φαινόμενο και είναι μια πρόκληση για μας και για όλες τις χώρες, ακριβώς επειδή αλλάζει η αγορά εργασίας. Πιστεύω ότι πέρα από το να μπορεί κανείς να υποστηρίζει με όλα τα μέσα που έχει τη δημιουργία θέσεων πλήρους απασχόλησης, πρέπει να σκεφτεί πολύ σοβαρά τι θα γίνει στο μέλλον και τι πολιτικές θα ασκηθούν για την εκ περιτροπής και την μερική απασχόληση. Τι δικαιώματα, τι μισθολογικά, συνταξιοδοτικά δικαιώματα, συμπληρωματικά δικαιώματα πρέπει να έχουν οι εργαζόμενοι στο βαθμό που πράγματι σε παγκόσμιο επίπεδο έχουμε περάσει σε μορφές εργασίας που δεν έχουν να κάνουν σε τίποτα με αυτό που ξέραμε π.χ. στην Ιαπωνία, που έβρισκες μια δουλειά σε βιομηχανία ή σε μια επιχείρηση και ήξερες ότι είχες μια μόνιμη θέση εργασίας. Θα προόδευες, θα αναπτυσσόσουν μαζί με την επιχείρηση, θα μοιραζόσουν και κάποια από τα κέρδη της επιχείρησης, όσο αυξανόταν η παραγωγικότητα του κλάδου και της συγκεκριμένης επιχείρησης. Αυτά πλέον έχουν τελειώσει. Είναι πραγματικά ένα διακύβευμα και για την δική μας την κυβέρνηση. Έχουμε επικεντρωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της ανεργίας, των πολύ χαμηλών μισθών, της απορρύθμισης, της αδήλωτης εργασίας, των ελέγχων που πρέπει να εντατικοποιηθούν, γιατί είναι τα άμεσα προβλήματα. Πράγματι, όμως, χρειάζεται να ασχοληθούμε με τα προβλήματα τα οποία γνωρίζουμε ότι θα προκύψουν στο μέλλον για τον κόσμο της εργασίας.

 

Το πρώτο εξάμηνο του 2018 θα τρέξουν» προγράμματα για 50.000 ανέργους

Θα μας δώσετε μια εικόνα των προγραμμάτων που θα τρέξουν μέσα στο 2018 και ποιους θα αφορούν;

Το πρώτο εξάμηνο του 2018 έχουμε προγραμματίσει την ένταξη περίπου 50.000 ανέργων σε μια σειρά από προγράμματα τα οποία δεν είναι διαφορετικά απ ό,τι ήδη σας περιέγραψα . Υπάρχει η στοχοθέτηση όσον αφορά στην ηλικία. Άλλες ανάγκες έχει κάποιος που έχει τελειώσει ένα πανεπιστήμιο πριν από ένα χρόνο και ψάχνει να βρει δουλειά, άλλες ανάγκες κάποιος ο οποίος είναι 60 ετών και ψάχνει να βρει δουλειά για 5 χρόνια. Άρα, και οι τρεις κατευθύνσεις θα συνεχίσουν να υπάρχουν όπως και η εξειδικευμένη κατάρτιση. Υπάρχουν τέσσερα προγράμματα, το ένα ήδη σας το ανέπτυξα, το άλλο είναι η λογισμική για την οποία βλέπουμε ότι υπάρχει απορρόφηση όσων εντάσσονται σε αυτά τα προγράμματα, και όσο ο μηχανισμός μας καταδεικνύει τι χρειάζεται, σε ποια περιοχή της χώρας, εμείς θα ανταποκρινόμαστε και θα βγάζουμε ανάλογα προγράμματα.

Η Κοινωφελής Εργασία επίσης θα υπάρξει. Εδώ, όμως, έχουμε μια μικρή διαφοροποίηση όσον αφορά στα προηγούμενα προγράμματα, τα οποία όταν είχαν βγει δεν μπορούσε κανείς να ελέγξει πόσοι εργαζόντουσαν, σε ποιο τομέα. Τώρα δημιουργήσαμε μια πλατφόρμα, στην οποία οι δήμοι καταθέτουν όλα τα έργα που υλοποιούν και δίπλα από κάθε έργο το ανθρώπινο δυναμικό που χρειάζονται και υπάρχει παρακολούθηση. Σε αυτό οι δήμοι αντέδρασαν ότι δεν τους αφήνουμε να κάνουν ήσυχοι τη δουλειά τους. Σήμερα, όμως από όλο το πολιτικό φάσμα μας λένε ένα μεγάλο ευχαριστώ. Δυσκολευτήκανε λίγο, αλλά κι εκείνοι κάνουν πλέον καλύτερα τη δουλειά τους. Στην επόμενη, λοιπόν, γενιά Κοινωφελούς Εργασίας θέλουμε να συνδέσουμε το 8μηνο με ανάγκες οι οποίες θα αφήσουν ένα μεγάλο αποτύπωμα σε αποδοτικότητα. Για παράδειγμα, γνωρίζουμε ότι υπάρχει πρόβλημα με την πυρασφάλεια. Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει μια Κοινωφελής η οποία καθαρίζει όλα τα δάση στην Ελλάδα, για να υπάρχει πυρασφάλεια – πυροπροστασία καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Δεν θα έπρεπε αυτές οι θέσεις μέσα από αυτή την Κοινωφελή να είναι μόνιμες; Θα έπρεπε. Αυτό εμείς θέλουμε να το συνδέσουμε με το επόμενο βήμα. Τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι μετά το 8μηνο; Εδώ υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρό, μέσα από την κοινωνική οικονομία να δημιουργηθούν συνεταιριστικά σχήματα. Π.χ., τα υλικά τα οποία μαζεύονται να ανακυκλώνονται, προκαλώντας άλλες μορφές χρήσης και πεδία δράσης. Τα υλικά που μαζεύονται από την πυρασφάλεια και πυροπροστασία μπορούν κάλλιστα με την ανακύκλωση να μετατραπούν σε καύσιμα υλικά για σχολεία κ.ά. Αυτά είναι μεταξύ των σχεδίων τα οποία έχουμε επεξεργαστεί ήδη με το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και θα υπάρξουν μια σειρά επιλογές που μπορούν να έχουν και τα δασαρχεία και οι δήμοι, έτσι ώστε να συνδέσουμε αυτή την προσωρινή εργασία με κάτι παραγωγικό και αποδοτικό και για τους ίδιους τους εργαζομένους και για την τοπική κοινωνία.

Δηλαδή, αυτός που για 8 μήνες θα δουλεύει στην πυρασφάλεια καθαρίζοντας τις πευκοβελόνες από τα ρείθρα, όταν τελειώσει το πρόγραμμα θα μπορεί με άλλους να δημιουργήσει ένα συνεταιριστικό σχήμα και να συνεχίσουν τη δουλειά για λογαριασμό του συνεταιρισμού;

Βεβαίως. Κι εδώ υπάρχουν αρκετές εναλλακτικές. Μπαίνοντας λοιπόν σε μια τέτοια διαδικασία, εμείς λέμε: τέσσερεις ημέρες κοινωφελούς εργασίας και μια ημέρα, την πέμπτη, ανάπτυξη δεξιοτήτων ή στο χώρο της πληροφορικής ή στο χώρο της κοινωνικής οικονομίας.

Έχετε πει κατά καιρούς ότι στον τομέα της απασχόλησης και της ανάπτυξης του ανθρώπινου δυναμικού επιδιώκετε να δημιουργήσετε περιφερειακές δομές, αυτές πώς θα συγκροτούνται;

Εκεί θα συμμετέχουν Πανεπιστήμια, εκπρόσωποι ΟΤΑ, εκπρόσωποι εργαζομένων, εργοδοτών, μέσα στο Φεβρουάριο θα νομοθετήσουμε, και στόχος μας είναι το εξής: Έχουμε τις εκροές από τη διάγνωση αναγκών της αγοράς εργασίας, γνωρίζουμε τι λένε, δηλαδή, οι επιχειρήσεις. Παράλληλα οι περιφέρειες έχουν αναπτύξει ένα σχεδιασμό μέσα από την έξυπνη εξειδίκευση και τώρα τα περιφερειακά συνέδρια της κυβέρνησης αναδεικνύουν ανάγκες και στοχοθετούν ποια είναι τα τα πλεονεκτήματα κάθε περιοχής και προς τα πού μπορεί να πάει. Όταν έχεις μια τέτοιου είδους κατεύθυνση αναπτυξιακή, παράλληλα χρειάζεσαι και το ανθρώπινο δυναμικό. Αυτό δεν μπορεί να γίνεται κεντρικά.

Μια περιφέρεια, όμως, έχει τις αρμοδιότητες για να καλύψει τις συγκεκριμένες ανάγκες;

Αυτό ακριβώς εννοώ όταν είπα πριν για θεσμοθέτηση. Τι σημαίνει αυτό; Έχουμε τη διάγνωση αναγκών που μας λέει ότι αυτοί οι κλάδοι, αυτά τα επαγγέλματα αυτές οι δεξιότητες θα χρειαστούν. Αυτό επικαιροποιείται. Έρχεται λοιπόν αυτό το σχήμα που αποτελείται από εκπροσώπους εργοδοτών, εργαζομένων, περιφέρεια, πανεπιστήμια και φορείς, οι οποίοι εισηγούνται βάσει της διάγνωσης που υπάρχει σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες της περιοχής. Για παράδειγμα, παρότι έχουμε καταρτίσει περίπου 15.000 άτομα στον τομέα του τουρισμού και σε επαγγέλματα που ο τουριστικός κλάδος έχει πει ότι χρειάζεται, σε πολλές περιοχές ξενοδόχοι μας λένε ότι δεν μπορούν να βρουν προσωπικό. Συζητάμε μαζί τους για να δούμε πού βρίσκεται το πρόβλημα. Κι ενώ κάποιος θα νόμιζε ότι δεν υπάρχει κόσμος που να διαθέτει τα απαιτούμενα προσόντα, η πραγματικότητα λέει κάτι τελείως διαφορετικό. Λέει ότι είναι τόσο ακριβή η διαμονή όσων, για παράδειγμα πρέπει να πάνε στην Κέρκυρα, που, τελικά δεν πηγαίνουν. Άρα, αυτό δεν μπορώ εγώ να το θεραπεύσω με περισσότερη κατάρτιση. Είναι ο μισθός που δεν σου επιτρέπει να τον προσλάβεις. Ότνα, λλοιπόν, λέμε ότι κάνουμε αυτήν την ανάλυση και σε περιφερειακό επίπεδο πρέπει να γίνεται, είναι για να μπορούμε πραγματικά να γνωρίζουμε τι δημιουργεί το πρόβλημα για να το λύσουμε.

Οπότε πώς λύνεται το ότι κάποιος δεν μπορεί να πάει να δουλέψει εξαιτίας των χαμηλών μισθών; Γιατί αυτό είναι δομικό ζήτημα οικονομίας και αγοράς εργασίας. Αυτό πολιτικά πώς αντιμετωπίζεται;

Υπάρχουν κάποιες δράσεις που είναι υποχρέωση του ιδιωτικού τομέα. Πρέπει ή να υπάρχει ο μισθός που θα μπορέσει να προσελκύσει το ανθρώπινο δυναμικό ή θα πρέπει να κάνουν κάτι άλλο. Έχουν οργανωθεί, απ’ ό,τι γνωρίζω, ήδη σε δύο νησιά οι ξενοδόχοι μεταξύ τους για το πώς θα διαθέτουν μικρά διαμερίσματα σε όσους θα πηγαίνουν να εργαστούν εποχιακά. Πρέπει να το λύσουν, δεν θα το λύσει η κυβέρνηση κεντρικά. Η δική μας υποχρέωση, όσον αφορά το ανθρώπινο δυναμικό, είναι να υπάρχει. Και στην περιοχή εκείνη, για παράδειγμα στην Κέρκυρα, όπου σημειωτέον έχουμε πολύ μικρή ανεργία, να γνωρίζει ο ΟΑΕΔ και ο κόσμος ότι αυτά είναι τα επαγγέλματα που έχουν μεγάλη ζήτηση, για τόσο χρονικό διάστημα και με αυτά τα δικαιώματα για όσους εργάζονται εποχιακά. Αυτά είναι οι δικές μας υποχρεώσεις, δεν μπορούμε να λύσουμε τα πάντα. Αλλά μπορούμε να εξορθολογίζουμε τους πόρους και να μην τους σπαταλάμε επειδή δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει στην αγορά εργασίας.

Δείτε-διαβάστε το πρώτο μέρος της αποκλειστικής συνέντευξης της Ράνιας Αντωνοπούλου στο asfalistiko.gr