Το υπουργείο Παιδείας απολύει εκπαιδευτικούς – Όταν το μπάχαλο συναντά την αναλγησία

Η πρόσφατη απόλυση δύο αναπληρωτριών εκπαιδευτικών που ανήκουν σε ειδική κατηγορία, εκτός από το ότι προκάλεσε αλγεινή εντύπωση, ανέδειξε και πώς η μη ύπαρξη οριζόντιας σύνδεσης στον σκληρό πυρήνα, τουλάχιστον, του δημοσίου, παράγει εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα για ίδια θέματα.

Το υπουργείο Παιδείας πριν λίγες μέρες προχώρησε σε απόλυση δύο αναπληρωτριών εκπαιδευτικών που ανήκουν σε ειδική κατηγορία (αυτοάνοσο νόσημα – μη ιάσιμο), οι οποίες υπηρετούσαν σε σχολεία της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Βοιωτίας (ΓΕΛ Οινοφύτων) και στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά (Κύθηρα).

Αιτία της απόλυσης των εκπαιδευτικών είναι ότι δεν είχαν προσκομίσει ανανεωμένο πιστοποιητικό από το Κέντρο Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕΠΑ) κατά την πρόσληψή τους. Αξίζει να σημειωθεί, ότι -σύμφωνα και με την ΑΔΕΔΥ- οι δύο εκπαιδευτικοί «είχαν ήδη καταθέσει σχετικό πιστοποιητικό την προηγούμενη σχολική χρονιά, αλλά αυτό στην πορεία έληξε και να επισημάνουμε ότι η καθυστέρηση οφείλεται στην αργοπορία του ΚΕΠΑ να ορίσει ραντεβού, ενώ οι συναδέλφισσες γνωρίζοντας τι συμβαίνει, είχαν κάνει αίτηση από τον Απρίλιο του 2017».

Κι εδώ ακριβώς αναδεικνύεται το μπάχαλο στη Δημόσια Διοίκηση. Και τι εννοούμε. Σε ό,τι αφορά το υπουργείο Εργασίας σε σχέση με τις συντάξεις ή τα επιδόματα αναπηρίας, η πολιτική ηγεσία επειδή ακριβώς γνωρίζει τις μεγάλες καθυστερήσεις στα ΚΕΠΑ, με αλλεπάλληλες οδηγίες και εγκυκλίους παρατείνει τις συντάξεις και τα επιδόματα αυτόματα για έξι μήνες αν η μη προσκόμιση βεβαίωσης από ΚΕΠΑ δεν γίνεται με ευθύνη του δικαιούχου της σύνταξης ή του επιδόματος (δείτε εδώ την πιο πρόσφατη εγκύκλιο με ημερομηνία 1/11/2017).

Σε ό,τι αφορά, όμως, το υπουργείο Παιδείας, δυστυχώς το αυτονόητο δεν ισχύει, με αποτέλεσμα να απολύονται εκπαιδευτικοί που εξαιτίας των ΚΕΠΑ δεν έχουν προσκομίσει τη σχετική βεβαίωση για το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζουν.

Έλλειψη συντονισμού ή απλά αδιαφορία και ανεπίτρεπτη «κατηγοριοποίηση» των πολιτών ανάλογα με το κάθε φορά αρμόδιο υπουργείο;

Όπως και να ’χει, πρόκειται για δείγματα γραφής ενός αρτηριοσκληρωτικού και ασυντόνιστου κράτους που αδυνατεί να πράξει τα αυτονόητα, παράγοντας αποφάσεις και διακρίσεις που προκαλούν τον κοινό νου.